9854.txt

    Nicholas Christopher
       
   VERONICA
       Tytuｳ oryginaｳu: Veronica"
       (Tｳum, Kinga Dobrowolska)
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       1997
       

       
       
       
       
       
       	
       Czas jest jak ko・ co w sercu nam bieｿy,
       Bez je歸歡a p鹽zi drogｹ na nocy rubieｿy.
                                             
                                           Wallace Stevens
       
       
       
       
       
       
       
       	
       	
       	Dla Constance 
       

       
       
       
       
       
       
       
       PODZIﾊKOWANIA
       Chciaｳbym podzi麑owa・mojej pani redaktor, Susan Kamil, oraz swojej agentce, Anne Sibbald, za gorｹce wsparcie i zach黎・do pracy.
       

       
       
       
       
       
       
     1
       Na dolnym Manhattanie jest taki zupeｳnie nieprawdopodobny punkt, gdzie Waverly Place przecina si・z Waverly Place. To wｳa從ie tam spotkaｳem Yeronic・owej 從ieｿnej i wietrznej nocy.
       Szukaｳa kluczy na chodniku obok kamienicy z piaskowca przy klasztorze 忤i黎ej Zyty. Obja從iｳa mi to za pomocｹ maｳej pantomimy - udaｳa, ｿe przekr鹹a niewidzialny klucz. Miaｳa na sobie czarny pｳaszcz i szerokoskrzydly kapelusz, spod ktego wylewaｳa si・na ramiona kaskada czarnych wｳos. Cie・kapelusza zakrywaｳ jej oczy jak maska. Znalazｳem te klucze: duｿy, nader rnorodny zestaw na metalowym kku. Podzi麑owawszy mi skinieniem gｳowy, wｳoｿyｳa je do torebki i zerkn・a przez rami・w stron・Christopher Street. Podｹｿyｳem wzrokiem za jej spojrzeniem, ale nie dostrzegｳem nic prz ulicznej latarni; w stoｿku 忤iatｳa wok niej wida・by ｳo padajｹcy ukosem 從ieg, kty grzebaｳ pobliski hydrant pod biaｳｹ zaspｹ.
       - Zechcesz odprowadzi・mnie do Simej Alei? - poprosiｳa pgｳosem.
       Jeszcze raz zerkn・a w gｳｹb ulicy, jakby spodziewaｳa si・tam kogo・ujrze・ ale nikogo nie byｳo wida・ W ciszy sｳyszaｳem, jak pｳatki 從iegu ocierajｹ si・z metalicznym szelestem o nagie konary drzew.
       Ruszyｳa przed siebie, mi鹽zy wirujｹce pｳatki - wyprostowana, z wｳosami rozwianymi na wietrze. Tym odcinkiem chodnika nikt przed nami nie przechodziｳ, wi鹹 pozostawiali徇y za sobｹ gｳ鹵okie 徑ady w 從iegu.
       Samochody na Sztej Alei poruszaｳy si・wolno, w duｿych odst麪ach, gniotｹc koｳami 從ieg. Na jedno mgnienie oka obriｳa ku mnie o忤ietlonｹ neonowym bｳyskiem twarz. Potem zatrzymaｳa taksk・i wsunｹwszy mi w r麑・jakｹ・kopert・ szybko wskoczyｳa do wozu. Takska pognaｳa na pnoc, prze徑izgujｹc si・zwinnie mi鹽zy innymi autami. Z zegara na wieｿy dawnego sｹdu dla kobiet odczytaｳem, ｿe jest pierwsza pi黎na彡ie. Po prawej miaｳem o忤ietlony na biaｳo i zielono Empire State Building.
       Koperta kryｳa w 徨odku zaproszenie na otwarcie - w przyszｳym tygodniu, w jednej z galerii na Bond Street - wystawy pod tytuｳem: Бrktyczna kra. Malarstwo olejne Remi Sing・ Wpychajｹc kopert・do kieszeni, zdaｳem sobie nagle spraw・ ｿe nie odezwaｳem si・do spotkanej przed chwilｹ kobiety ani jednym sｳowem. Nie zobaczyｳem takｿe jej oczu.
     2
       Byｳy niejednakowej barwy: prawe - niebieskie, a lewe - zielone. A jej twarz widziana w blasku 忤iec w pierwszym momencie troch・mnie przestraszyｳa, tak samo jak tamtej lodowatej nocy. Ujrzawszy jｹ wtedy na ulicy, pomy徑aｳem, ｿe to tylko wytw mojej wyobra殤i: nieruchoma, l從iｹca srebrzystｹ po忤iatｹ twarz. Delikatnie rze歟ione rysy, dｳugi, prosty nos i szerokie usta przypominaｳy do zｳudzenia innｹ twarz, ktｹ sfotografowaｳem caｳe lata temu. Tamta nie naleｿaｳa do ｿywej osoby - stanowiｳa fragment fryzu, kty odnalazｳem w徨 jakich・ruin niedaleko Werony. Przedstawiajｹcy grupk・muzykant fryz, niegdy・ocieniony gzymsem, znajdowaｳ si・wysoko na 忤iｹtyni Merkurego, boga magii. Twarz, o ktej mi・ naleｿaｳa do jednego z muzyk. Przykuwaｳa wzrok - byｳa jak zagadka nie do rozwiｹzania - i nigdy bym si・nie spodziewaｳ, ｿe pewnego dnia znajd・jｹ u ｿywej kobiety.
       Nie speszona mym badawczym spojrzeniem, bawiｳa si・leｿｹcym przed niｹ na talerzu pomidorem. Siedzieli徇y tuｿ przy samym oknie w tybetakiej restauracji, maｳej mrocznej dziupli przy Morton Street, nieopodal rzeki. 慶ian・zdobiｳ fresk przedstawiajｹcy klasztor Dalaj Lamy w Sera, wysoko w Himalajach. Okna klasztoru byｳy niebieskie, a dach zｳoty. Gskie szczyty w tle okalaｳy pier彡ienie chmur.
       Poszedｳem na to otwarcie wystawy, ale jej tam nie byｳo. Remi Sing okazaｳa si・mｳodｹ Euroazjatkｹ z opaskｹ na lewym oku. Miaｳa na sobie rowｹ skzanｹ kurtk・z czerwonymi eklerami. Wszystkie jej obrazy byｳy zupeｳnie biaｳe, a kaｿdy przecinaｳa w 徨odku czarna zygzakowata kreska.
       W galerii zastaｳem tｳumy. Wziｹｳem sobie z tacy kieliszek czerwonego wina. Remi Sing staｳa, otoczona wianuszkiem wielbicieli, obok wysokiego, pot・nie zbudowanego, rudowｳosego m・czyzny tuｿ po pi・dziesiｹtce, ktego czoｳo znaczyｳa zygzakowata blizna, taka sama jak linie z jej obraz. Na lewej dｳoni miaｳ czarnｹ r麑awiczk・ Byｳ pow彡iｹgliwy i maｳomny - paliｳ jeden za drugim papierosy w bibuｳce w czarno-biaｳe pr麋i jak u zebry. Zauwaｿyｳem, ｿe cho・ludzie garn麝i si・do niego, nikt nie podchodziｳ zbyt blisko.
       Staｳem niedaleko drzwi i wｳa從ie po raz kolejny zerknｹｳem na zegarek, kiedy wpadｳ na mnie jaki・smukｳy, muskularny mｳodzieniec w zamszowej marynarce i przydymionych okularach. U徇iechnｹｳ si・ ukazujｹc garnitur swych bardzo rnych i bardzo biaｳych z鹵.
       - Prosz・o wybaczenie - rzekｳ. - Czy przypadkiem nie czeka pan tu na kogo・
       - Moｿliwe. Kim pan jest?
       - Tak. Pomy徑aｳem sobie, ｿe to mｳby by・pan - miｳ, wyciｹgajｹc z kieszeni wizytk・ - Veronica prosiｳa, ｿebym to panu przekazaｳ.
       Na wizytce znalazｳem nazw・i adres tej wｳa從ie tybetakiej restauracji. Dabtong. Kiedy podniosｳem wzrok znad papieru, tamten juｿ rozpｳynｹｳ si・w徨 tｳumu.
       Wtedy wｳa從ie po raz pierwszy usｳyszaｳem jej imi・
       Kelner zebraｳ juｿ nasze talerze, a Veronica, myszkujｹc po torebce w poszukiwaniu zapalniczki, poｳoｿyｳa na obrusie p麑 kluczy, kty odnalazｳem dla niej w 從iegu. Obrus przedstawiaｳ wielkｹ map・Tybetu, na ktej czerwonymi trkｹtami pozaznaczano buddyjskie klasztory.
       Przyglｹdaｳem si・uwaｿnie jej kluczom. Byｳo ich razem szesna彡ie: do zamk medeco, segal i fichet, kluczyki do skrzynek pocztowych, pot・ny wytrych, jeden malei kluczyk oraz klucz do depozytu bankowego. Jeden z kluczy do drzwi wej彡iowych oznaczono wielkim X z czarnej emalii.
       Veronica paliｳa indonezyjskie papierosy kretek, w ktych tyto・mieszany byｳ z tｳuczonymi go歸zikami. Kiedy miｳa, sｳowa ze徑izgiwaｳy si・z jej peｳnych warg wolno, czasem wr鹹z niech黎nie. Miaｳa na sobie str uszyty w caｳo彡i z materiaｳu w pepitk・- suknia, kapelusz, szal i r麑awiczki. Sukienka i r麑awiczki byｳy niebiesko-czarne, szal - czarno-niebieski, kapelusz za・- utrzymany w tej samej kolorystyce - przypominaｳ fez ze srebrnymi chwo彡ikami i zｳotym pikiem.
       - Jestem caｳa w czarne dziury - oznajmiｳa. - Takie jak czarne dziury w kosmosie. Wiesz, uwaｿa si・ ｿe mogｹ one prowadzi・do innych czasoprzestrzeni. Do caｳych wszech忤iat antymaterii. Ale my eksplodowaliby徇y w tej samej chwili, w ktej sprowaliby徇y przez nie przej懈.
       Kiedy wszedｳem do restauracji, uniosｳa dｳo・w ge彡ie powitania, a potem przyglｹdaｳa si・uwaｿnie, jak podchodz・
       - Byｳam pewna, ｿe nie przyjdziesz - o忤iadczyｳa.
       Kiedy siadaｳem, moje nozdrza wypeｳniｳ mocny zapach jej perfum. Przez kilka minut ｿadne z nas si・nie odezwaｳo. Przy innej kobiecie byｳoby to nie do zniesienia, lecz jej milczenie wydaｳo mi si・kojｹce.
       Potem zapytaｳa, jak mam na imi・
       - Leo - odparｳem.
       - Czy spotkania z tobｹ zawsze poprzedza tak skomplikowana procedura?
       - Nie zawsze. Gｳodna jestem, a ty?
       A przecieｿ ledwie tkn・a zawarto懈 swego talerza. Wypijaｳa za to jednｹ po drugiej filiｿanki mocnej, czarnej herbaty, przyrzｹdzonej na spos tybetaki: z masｳem i solｹ. A kiedy st uprzｹtni黎o po posiｳku, dalej jｹ piｳa, zamiwszy u kelnera trzeci dzbanek.
       - Jak ty b鹽ziesz spaｳa? - zapytaｳem, stukajｹc palcami w dzbanek.
       - Niewiele sypiam - odparｳa.
       Po drugiej stronie ulicy, w ciemnej szybie sklepu z antykami odbijaｳ si・Ksi・yc w peｳni wiszｹcy obok wieｿy ci從ie・budynku, w ktym wｳa從ie si・znajdowali徇y. Noc byｳa przejrzysta i chｳodna.
       Poprosiｳem o rachunek, ale kiedy si麋nｹｳem po portfel, nie znalazｳem go.
       - Wiem - odezwaｳa si・Veronica, gwaｳtownym ruchem zduszajｹc papierosa. - Zniknｹｳ tw portfel. - Nie wydawaｳa si・wcale zdziwiona tym zdarzeniem. - Ja zaprosiｳam ci・na kolacj・ wi鹹 ja zapｳac・
       Podniosｳem si・i zaczｹｳem obmacywa・kieszenie.
       - Moje prawo jazdy, m... Skｹd wiesz, ｿe zginｹｳ?
       - Dostaniesz go z powrotem. - Poｳoｿyｳa pieniｹdze na stole. - Chod殞y.
       Wyszｳa na ulic・i widziaｳem przez okno, jak upaja si・nocnym powietrzem, jak wypuszcza przez nos kｳ鹵uszki pary, podczas gdy ja sprawdzaｳem jeszcze, czy portfela nie ma pod stoｳem lub w pｳaszczu.
       Udali徇y si・na wsch, w kierunku Morton Street. Stalowe podkki na zelkach jej czarnych but krzesaｳy maleie iskry na pｳytkach chodnika.
       - Co sｹdzisz o obrazach Remi? - zapytaｳa.
       - Czy tam wｳa從ie idziemy? Z powrotem do galerii?
       U徇iechn・a si・- po raz pierwszy.
       - Nie. Cho・jestem pewna, ｿe juｿ nie miaｳe・portfela, kiedy stamtｹd wychodziｳe・
       - Skｹd o tym wiesz?
       - Wiesz, ja i Remi chodziｳy徇y do jednej szkoｳy - stwierdziｳa, unikajｹc odpowiedzi.
       Znale殕i徇y si・teraz na Barrow Street.
       - Kim jest czｳowiek z bliznｹ? - zapytaｳem.
       Rzuciｳa mi szybkie spojrzenie, jej twarz st・aｳa w oka mgnieniu.
       - Widziaｳe・go?
       - Jak mogｳem nie widzie・ To przecieｿ on tak naprawd・stanowiｳ centrum zainteresowania. W oge nie byｳa・na tym otwarciu?
       - Nie - odrzekｳa. -...