Hemingway E. ''Mieć i nie mieć''.pdf
(
551 KB
)
Pobierz
Ernest HEMINGWAY
Mieć i nie mieć
Przełożyła Krystyna Tarnowska
Tytuł oryginału angielskiego
To Have and Have Not
Część pierwsza
WIOSNA
ROZDZIAŁ I
Wiecie, jak to jest wczesnym rankiem w Hawanie, kiedy łaziki śpią jeszcze pod
murami domów, a wozy-chłodnie nie zaczęły rozwozić lodu do barów? No więc szliśmy z
portu przez plac do „Perły San Francisco”, żeby napić się kawy, i na placu tylko jeden łazik
nie spał, pił wodę z fontanny. Ale kiedyśmy weszli do kawiarni i usiedli, zobaczyłem, że
tamci trzej już czekają.
Jeden podszedł do nas.
– Więc jak? – spytał.
– Nie mogę – powiedziałem. – Chętnie bym to dla was zrobił. Ale mówiłem już
wczoraj wieczorem, że nie mogę.
– Zapłacimy każdą sumę.
– Nie o to chodzi. Nie mogę tego zrobić. Zwyczajnie nie mogę.
Tamci dwaj podeszli i stanęli przy nas, miny mieli zmartwione. Wyglądali na
porządnych facetów i naprawdę chętnie bym im się przysłużył.
– Po tysiąc dolarów od sztuki – powiedział ten, który mówił dobrze po angielsku.
– Aż mi nieprzyjemnie tego słuchać – odparłem. – Powiadam wam uczciwie, że nie
mogę.
– Później, jak się wszystko zmieni, sam pan na tym skorzysta.
– Wiem. Jestem całym sercem z wami. Ale nie mogę.
– Dlaczego?
– Zarabiam tym kutrem na życie. Jak go stracę, nie będę zarabiał.
– Zarobi pan na kupno drugiego.
– Ale nie w więzieniu.
Pewnie im się zdawało, że ustąpię, jak mnie będą namawiali, bo jeden ciągnął dalej:
– Zarobi pan trzy tysiące dolarów i później, jak się wszystko zmieni, sam pan na tym
skorzysta. To nie może już długo trwać.
– Posłuchajcie – zacząłem. – Nic mnie nie obchodzi, kto jest tutaj prezydentem. Ale
nie wwiozę do Stanów niczego, co umie mówić.
– Uważa pan, że my będziemy mówili? – spytał ten, który się dotąd nie odzywał. Był
cholernie zły.
– Powiedziałem: nie wwiozę niczego, co umie mówić.
– Myśli pan, że jesteśmy
lenguas largas
?
– Nie.
– Wie pan, co to jest
lenguas largas
?
– Wiem. Facet z długim językiem.
– A wie pan, co my z takim robimy?
– Nie bądź pan taki groźny. To wyście do mnie przyszli. Ja wam nic nie
proponowałem.
– Milcz, Puncho – wtrącił ten, który przedtem ze mną rozmawiał.
– On powiedział, że my będziemy mówili – rzucił się Puncho, wciąż cholernie zły.
– Zrozumcie – zacząłem im tłumaczyć. – Powiedziałem tylko, że nie wwiozę do
Stanów niczego, co umie mówić. Worki z butelkami wódki nie mówią. Ani szklane gąsiory.
Różne inne rzeczy też nie mówią. Ludzie mówią.
– A Chińczycy?
– Chińczycy mówią, tylko że ja ich nie rozumiem.
– Więc nie?
– Powiedziałem wam już wczoraj wieczorem. Nie mogę.
– Ale mówić pan nie będzie? – upierał się Puncho.
Nie zrozumiał tej jednej rzeczy i to go tak rozwścieczyło. Rozczarowanie też pewnie
zrobiło swoje. Nawet mu nie odpowiedziałem.
– Pan nie jest
lenguas larga,
co? – dopytywał się Puncho, ciągle cholernie zły.
– Chyba nie.
– A to co? Pogróżka?
– Nie bądź pan taki chojrak od samego rana. Na pewnoś już niejednemu poderżnął
gardło. Ale ja jeszcze nie zdążyłem nawet wypić kawy.
– Tak? Jest pan pewien, że podrzynałem ludziom gardła?
– Nie. I guzik mnie to obchodzi. Czy koniecznie musisz się pan ciskać, jak załatwiasz
interesy?
– Teraz jestem zły – wybuchnął. – Miałbym ochotę pana zabić.
– Rany boskie – powiedziałem. – Nie gadaj pan tyle.
– Chodź, Puncho – odezwał się ten pierwszy. Potem do mnie: – Bardzo żałuję.
Myślałem, że nas pan przewiezie.
– Ja też żałuję. Ale nie mogę.
Wszyscy trzej skierowali się do drzwi, a ja patrzałem za nimi. Przystojni chłopcy,
dobrze ubrani, bez kapeluszy. Wyglądali na takich, co mają dużo pieniędzy. W każdym razie
mówili tak, jakby mieli dużo pieniędzy, i po angielsku mówili jak bogaci Kubańczycy.
Dwaj wyglądali na braci, a trzeci, Puncho, był trochę wyższy, ale podobny do nich.
Wiecie – smukły, dobrze ubrany, włosy błyszczące. Podług mnie wcale nie był taki zły, jak
udawał. Był tylko cholernie zdenerwowany.
Po wyjściu na ulicę skręcili w prawo i wtedy zobaczyłem, że przez plac wali w ich
stronę zamknięty samochód. Zaraz poszła szyba wystawowa, kula trzepnęła w rząd butelek w
gablotce na ścianie po prawej. Usłyszałem terkot automatu i trach, trach, trach – butelki
rozpryskiwały się w różnych miejscach na ścianie.
Skoczyłem za bar, z lewej strony, i patrząc nad ladą widziałem wszystko. Samochód
stanął, obok przykucnęli dwaj faceci. Jeden trzymał w ręku pistolet maszynowy Thompsona,
drugi śrutówkę automatyczną z przyciętą lufą. Ten, który miał Thompsona, był Murzynem.
Drugi miał na sobie biały szoferski kombinezon.
Jeden z Kubańczyków leżał na trotuarze, twarzą w dół, o krok od tej roztrzaskanej
szyby wystawowej. Tamci dwaj schowali się za wóz-chłodnię z piwem tropikalnym, kilka
takich stało obok przed barem Cunarda. Jeden koń zaprzęgnięty do wozu padł i rzucał się w
uprzęży, drugi szarpał łbem jak wszyscy diabli.
Kubańczyk strzelił zza wozu, kula odbiła się od chodnika. Murzyn z Thompsonem
schylił się, prawie przytknął twarz do bruku i puścił serię dołem, na tył wozu; naturalnie jeden
z nich dostał, upadł na chodnik i leżał z głową nad samym krawężnikiem. Rzucał się tam jak
ryba, rękami zakrywał głowę; szofer strzelił do niego z automatu, a tymczasem Murzyn
ładował magazynek. Ale strzał szofera był za daleki. Widziałem na chodniku ślady po
grubym śrucie, jak rozsypane srebrne wiórki.
Ten drugi złapał rannego za nogi i przeciągnął go za wóz; widziałem, jak Murzyn
znowu przytyka twarz do bruku, żeby puścić nową serię. Potem zobaczyłem, że Puncho
wychodzi zza furgonu i idzie pod osłoną konia, tego, co jeszcze stał. Potem wysunął się cały
zza konia, twarz miał bladą jak brudne prześcieradło i kropnął w szofera z Lugra; trzymał
pistolet oburącz, żeby nie odbijał. Wciąż idąc strzelił dwa razy nad głową Murzyna i raz za
nisko.
Musiał trafić w oponę samochodu, bo widziałem na chodniku słup kurzu wypchnięty
uchodzącym powietrzem i z odległości dziesięciu stóp Murzyn strzelił mu w brzuch, chyba
ostatnią kulę, bo zaraz odrzucił pistolet; Puncho siadł ciężko i przewalił się do przodu. Chciał
się podnieść, cały czas nie wypuszczając broni, ale nie mógł podźwignąć głowy i wtedy
Murzyn schwycił strzelbę, która stała obok szofera, oparta o koło samochodu, i odłupał mu
Plik z chomika:
bigcherrylove
Inne pliki z tego folderu:
Henriksen L. ''Pieśń harfy''.epub
(1672 KB)
Hollinghurst A. ''Linia piękna''.epub
(656 KB)
Hollinghurst A. ''Linia piękna''.pdf
(1470 KB)
''How to Lose Belly Fat. 100 Recipes with Fat Burning Foods''.pdf
(2054 KB)
Harris S. ''Pejzaż moralny. W jaki sposób nauka może okreslać wartości''.pdf
(1676 KB)
Inne foldery tego chomika:
0-9
A
B
C
D
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin