Equnculus.pdf

(1673 KB) Pobierz
Romuald Pawlak: Equnculus RW2010
1
947247386.003.png
ROMUALD PAWLAK
EQUNCULUS
Wydawnictwo RW2010 Poznań 2012
Redakcja techniczna zespół RW2010
Copyright © Romuald Pawlak 2012
Okładka Copyright © RW2010 2012
Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa.
Dział handlowy: www.marketing@rw2010
Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.pl
Utwór bezpłatny,
z prawem do kopiowania i powielania, w niezmienionej formie i treści,
bez zgody na czerpanie korzyści majątkowych z jego udostępniania.
947247386.004.png
 
Romuald Pawlak: Equnculus RW2010
Z mordowany Draco z trudem stawiał kopyta w grząskim błocku, parskając z
niesmakiem i kręcąc łbem nad głupotą swego pana. Ciężko pracował bokami,
wspinając się na szczyt wzgórza, ślizgając się w koleinach wąskiej ścieżki. Sollari
prowadził go na wodzy i klął na czym świat stoi.
– Niech cię szlag, Donnerheld! – mamrotał w ciemność z rzadka rozjaśnianą
błyskami piorunów. – Na Boga, niech cię szlag za twą poradę!
Miał prawo być wściekły. Trafił na to wzgórze harwaldzkiego pasma Gór
Czarnych za namową barona Donnerhelda, przyjaciela jeszcze z czasów pobierania
nauk na uniwersytecie w Tybindze. „Jak już będziesz w okolicy, koniecznie musisz
zerknąć na hardwaldzkie zamczyska – kusił Donnerheld, znając podróżniczą pasję
Sollariego. – Są wspaniałe, zupełnie jak w tych twoich sentymentalnych romansach.
Nigdzie indziej takich nie znajdziesz. I pogoda zwykle świetna, bezkresne widoki,
mmm…”.
Tymczasem od kilku dni deszcz lał niemal bez przerwy. Sollari uciekł z zamku
barona Noggeta, gdy tylko dotarły do niego wieści, że w okolicy panuje czerwona
gorączka. Wciąż był w drodze, zmieniając zajazd za zajazdem.
Aż dotarł do Hardwaldu. Czyli do miejsca jeszcze gorszego, na które Bóg
zechciał w swej łaskawości spuścić istny potop.
Naraz w kolejnym błysku pioruna Sollari zobaczył usadowiony na przełęczy,
przytulony do jednego ze wzgórz zamek. Właściwie nie tyle nawet go zobaczył, co
sobie wyimaginował, bo ułamek sekundy, gdy błyskawica oświetliła niebo, pozwolił
na dojrzenie ledwie zarysu budowli. Reszta była fantazją, porywem serca pragnącego
odnaleźć w tych górach coś, czego dotąd próżno szukało w dusznych bibliotekach.
Draco, bardziej przyziemny w swych potrzebach, musiał wyczuć stajnię. Raźno
ruszył w tamtym kierunku. Sollari, rad, że nie musi poganiać wierzchowca, podążył
za nim.
3
947247386.005.png
 
Romuald Pawlak: Equnculus RW2010
* * *
B yć może dojrzeli go w świetle błyskawic, bo zakutani w peleryny stajenny i
koniuszy już czekali na podróżnego. Ledwie przekroczył bramę, jeden chwycił uzdę
konia, drugi pomógł Sollariemu zsunąć się z siodła. Zaraz też przekazali go
zamkowej służbie, dwóm odzianym w czarne szaty, jakby nadnaturalnie rozrosłym
mężczyznom. Ci twarze mieli chmurne, ściągnięte powagą. Powiedli
niespodziewanego gościa do komnat.
– Jak się nazywa ten zamek? – spytał, podążając za nimi. – Co to za miejsce?
Milczeli, tylko w ich oczach pojawił się dziwny błysk. Jeden pozostał z
Sollarim, drugi wyszedł z komnaty, by po krótkiej chwili wrócić z suchym ubraniem.
Wtedy obaj zniknęli niby duchy, zostawiając przybysza w pełnej niepokoju zadumie.
Po kwadransie do drzwi zastukał wyniosły, mrukliwy majordomus.
– Baron von Ott oczekuje pana – rzekł i poprowadził podróżnika zamkowymi
korytarzami wprost do sali gościnnej.
* * *
S tół był długi i… pusty. Służący wskazał Sollariemu jedno z krzeseł, a w tej samej
chwili do sali zaczęła wchodzić służba z potrawami na talerzach. Przybysz ze
zdumieniem przyglądał się tej ceremonii. Czyż miała znaczyć, że jest głównym
gościem? A gdzie gospodarz?
I wtedy otworzyły się drzwi w przeciwległym końcu sali. Do jadalni wkroczył
baron von Ott. Był to przysadzisty, starszy, uśmiechnięty… karzeł. Mógł mieć ze
cztery stopy wzrostu, nie więcej. Choć jak na prawdziwego karła był wysoki – na
dworach i zamkach Sollari widywał dotąd znacznie mniejszych. Gość nie spodziewał
się kiedykolwiek spotkać takiego człowieczka z arystokratycznym tytułem.
Tymczasem zielony strój gospodarza pysznił się srebrnymi ozdobami, w świetle
kandelabrów przy każdym poruszeniu rozsiewając wokół błyski.
4
947247386.001.png
 
Romuald Pawlak: Equnculus RW2010
– Jest pan zdziwiony? – spytał karzeł z nutką satysfakcji, pochwyciwszy
spojrzenie Sollariego. – My, von Ottowie, zawsze byliśmy małym ludkiem…
Baron usiadł na swoim krześle, które było zaskakująco niskie, akurat
dopasowane do jego wzrostu. Sięgnął ręką w pobliże oparcia, rozległ się skrzyp
korby i siedzenie z właścicielem zamku powędrowało w górę.
– Nowoczesność, nieprawdaż? – rzekł von Ott z uśmiechem. – Wspaniałe,
wspaniałe czasy…
Dalszy ciąg kolacji upłynął im na miłych pogawędkach na różne tematy, w tym
o przygodach pewnego rycerza, Don Kichote’a, którego dziejami baron wydawał się
być wprost zafascynowany. Przytaczał Sollariemu co ciekawsze przygody, z pamięci
cytował szczególnie smakowite fragmenty.
Wędrowiec nie potrafił się opędzić od myśli, że baron, choć niezwykle miły i
rozgadany, jednak przygląda się mu nieco uważniej, niż zwykle czynią to
gospodarze.
Von Ott machnięciem ręki zbywał kilkakrotne podziękowania za gościnę,
namawiał do pozostania, kusił niezwykłościami okolicy, polowaniami. Sollari
postanowił jednak wyjechać następnego dnia rankiem, choćby deszcz lał jak z cebra,
a wiatr przesuwał góry. Coś szeptało mu w duszy, że baron pod rubaszną powłoką
karła skrywa iście diabelskie przymioty. Podróżnik miał wrażenie, że coś się kryje za
tymi zachętami, że zamek barona ma swe mroczne tajemnice, których bynajmniej nie
pragnął poznać.
Tej nocy, kładąc się spać, przypadkiem powiódł spojrzeniem po wysokim
suficie.
I wtedy odkrył na nim ciemną plamę, która wyglądała jak krew.
5
947247386.002.png
 
Zgłoś jeśli naruszono regulamin