dr Edith Fiore
kim byłeś, zanim się urodziłeś
Przełożył Marcin Otto
al fine
Wydawnictwo al fíne Warszawa 1996
Tytuł oryginału YOU HAVE BEEN HERE BEFORE A Psychologist Look at Past Lives
Copyright © 1978 by Edith Fiore
Redaktor Jacek Ring
Projekt okładki Jan Nyka
Skład i łamanie FELBERG
For the Polish translation Copyright © 1996 by Wydawnictwo al fine
For the Polish edition Copyright © 1996 by Wydawnictwo al fine
Wydanie I
ISBN 83-86829-41-9
Printed in Germany by ELSNERDRUCK-BERLIN
Moim pacjentom, których odwaga umożliwiła powstanie tej książki
Skan by enhap
Od Autorki
Jestem nieskończenie wdzięczna mojemu drogiemu przyja-cielowi i hipnoterapeucie doktorowi Edgarowi Bamettowi z Kingston w Ontario, który najwidoczniej w październiku zeszłego roku dał mi silną i nie uświadomioną sugestię hipno-tyczną, wypowiadając następujące słowa: „Edee, musisz napi-sać książkę o tym, co robisz - świat na nią czeka”.
Oto ta książka.
Nie sposób ułożyć listę ludzi, którzy na różne sposoby pomogli mi w tej pracy. Żywię wdzięczność dla moich pacjen-tów i wszystkich tych, którzy zwrócili się do mnie z prośbą o regresję do poprzednich wcieleń. Niniejsza książka nie po-wstałaby bez ich udziału; wiele się od nich nauczyłam. Mój mąż, Greg, nakłaniał mnie do jej napisania, od chwili gdy zrodził się pomysł i cały czas miałam w nim oparcie. Godzina-mi słuchał rozdziałów, które pisałam, służąc pomocą i cenną radą. Dziękuję mojej córce, Leslie, za wyrozumiałość i cierpli-wość, którą mi okazała w ciągu siedmiu absorbujących miesię-cy pracy nad książką. Caren McNally poświęciła wiele wolnych sobót i niedziel, często nawet dni świątecznych, na przepisy-wanie rękopisu. Zawsze cierpliwie mnie wysłuchała, gdy po-trzebowałam rady lub pomysłu. Bardzo pomogła mi swoją
wiarą i niezachwianym entuzjazmem. Nie mogę pominąć mil- czeniem wręcz niewymiernej pomocy Shermana Granta, moje-go nauczyciela stylistyki. Jego doświadczenie, obiektywizm i fachowość nadały książce interesujący kształt i charakter.
Oddaję tę książkę do rąk czytelnika z nadzieją, że jest godna zaufania, wiary we mnie i wysiłku wszystkich, których tu wymieniłam.
WSTĘP
Nie napisałam tej książki z zamiarem udowodnienia, że reinkar-nacja istnieje lub nie. Nie jest też moim celem wdawanie się w dyskusję o nieśmiertelności duszy. Nie twierdzę, że metoda terapeutyczna, którą przedstawiam, jest jedyna i najlepsza. Pra-gnę podzielić się z czytelnikiem ludzkimi dramatami, których byłam świadkiem w ciągu dwóch fascynujących lat pracy klinicz-nej - dramatów ludzi, któiych obecne życie w jakiś sposób zostało napiętnowane z powodu tragicznych wydarzeń mających miejsce w ich poprzednich wcieleniach. Tymi ludźmi byli zarów-no moi regułami pacjenci, jak i osoby, które chciały doświadczyć regresji do poprzednich wcieleń. Poprawa ich stanu zdrowia i uwolnienie się od nękających problemów były nagrodą za odwagę przeciwstawienia się urazom z poprzednich wcieleń.
Niniejsza książka jest efektem moich zainteresowań, proje-kcją mojej osobowości i doświadczenia. Łatwiej będzie ocenić wartość prezentowanego materiału, jeśli przedstawię niektóre aspekty własnego życia.
Ponieważ idea reinkarnacji stanowi podstawowy dogmat wielu religii świata, uważam, że powinnam opowiedzieć o mo-im stosunku do wiary. Zostałam wychowana w duchu prote-stantyzmu i uczestniczyłam w obrządku Reformowanego Ko-
ścioła Holenderskiego i Episkopalnego. Moja rodzina zawsz mieszkała na wsi, więc chodziliśmy do najbliższego kościoła6 Nie przypominam sobie, by uczono mnie, że zjawiamy się na ' ziemi więcej niż raz. W rzeczywistości przez cały okres eduka- ' cji wpajano we mnie przekonanie, że moje życie jest niepowta-rzalne i kończy się wraz ze śmiercią. Oboje rodzice są religijni i wierzą w reinkarnację, ale zaczęli o tym mówić od niedawna. Mimo że byłam dzieckiem bardzo religijnym, pokładającym niezachwianą wiarę w Boga, radykalnie zmieniłam moje prze-konania na pierwszym roku w Mount Holyoke College, kiedy to zetknęłam się z agnostycyzmem. Taka postawa była zgodna z moim naukowym widzeniem świata i tak było do momentu, w którym stosując regresję u moich pacjentów, natknęłam się na poprzednie wcielenia. Od tej pory mój sposób patrzenia na religię i filozofię zaczął się zmieniać. Obecnie nie jestem zagorzałą orędowniczką tezy o reinkarnacji, ale nie mogę też powiedzieć, że w nią nie wierzę. Jednakże z każdym dniem przybywają nowi pacjenci, których cofam do poprzednich wcieleń. Obserwując przebieg regresji, jestem coraz bardziej przekonana, że to, czego jestem świadkiem, to nie wytwór wyobraźni.
Otrzymałam tradycyjne wykształcenie z psychologii, co ozna-cza, że nacisk kładziono na naukowe podejście do wiedzy. Ani razu w ciągu dziewięciu lat spędzonych na wyższych uczelniach (Mount Holyoke College, Goucher College, University of Mary-land i University of Miami) nie usłyszałam słowa „reinkarnacja”. Zajmowaliśmy się wyłącznie rzeczami namacalnymi.
W czasie tych dziewięciu lat edukacji, pomimo studzenia mojego zapału przez profesorów, żywo interesowałam się pracami Freuda. Trudno mnie było odwieść od głęboko zako-rzenionego przekonania, że aby pomóc ludziom, należy do-trzeć do źródeł motywacji ukrytych w zakamarkach umysłu.
Przez następnych osiem lat prowadziłam prywatną praktykę w Miami, a obecnie pracuję w Saratodze w Kalifornii. Wielo-krotnie stwierdziłam, że problemy pacjenta mają swoje źródło
w podświadomości - w wydarzeniach, o których dawno zapo-mniano, głęboko zagrzebanych w umyśle pacjenta. Czasami było to stwierdzenie sprzeczne z prawdziwą naturą danego człowieka lub jego sposobem myślenia na poziomie świadomo-ści. Moje doświadczenie z klasyczną psychoanalizą - w okresie rozkładu pożycia małżeńskiego - wykazało niezbicie, że prze-niesienie materiału z poziomu podświadomości do poziomu świadomości, na którym można pracować posługując się wszelkimi dostępnymi środkami, jest niezwykle pomocnym zabiegiem terapeutycznym. Niestety jest to metoda żmudna i pracochłonna. Szukałam zatem ścieżki prowadzącej bezpo-średnio do podświadomości. Dzięki literaturze fachowej zgłę-biłam wiedzę o hipnozie, która mogła stanowić poszukiwane przeze mnie ogniwo. Patrząc z perspektywy lat na okres stu-diów nie mogę pojąć, że ani razu poważnie nie potraktowano hipnozy jako narzędzia pracy z pacjentami. Nie przypominam sobie ani jednego wykładu lub zajęć na ten temat. Jest to zaniedbanie, którego niczym nie da się usprawiedliwić. Prze-glądając notatki i podręczniki znalazłam jedynie wzmiankę, że hipnozę próbował stosować Freud, ale później jej zaniechał. W żadnym znanym mi podręczniku z tego okresu nie wspo-mniano, że pod koniec życia Freud doszedł do następującego wniosku: hipnoza jest kluczem do leczenia ludzi.
Wiemy, że hipnoza jako narzędzie służące leczeniu umysłu była stosowana pod różnymi postaciami od zarania dziejów. Z hipnozy korzystali kapłani w słynnych świątyniach snu w starożytnej Grecji i Rzymie. Wspomina o niej również Bib-lia. Po tysiącach lat funkcjonowania w różnych kulturach naszej cywilizacji, zarówno Brytyjskie Stowarzyszenie Medycz-ne (w 1955 roku), jak i jego amerykański odpowiednik (w 1958 roku) oficjalnie uznali hipnozę i zalecili szkołom medy-cznym włączenie jej do programu zajęć.
W czasie weekendowego seminarium o autohipnozie, orga-nizowanego przez Esalen Institute w Big Sur. po raz pierwszy zapoznałam się z nią w praktyce. Właściwie przez przypadek
podjęłam spontaniczną decyzję, żeby pojechać z bratem na wybrzeże do Big Sur. Chcieliśmy spędzić razem dzień i wycie-czka wydawała nam się dobrym pomysłem. Nie zdawałam sobie wtedy sprawy, do jakiego stopnia to seminarium odmieni moje życie. Wróciłam do domu bogatsza o nowe doświadcze-nie i poprosiłam paru pacjentów, z którymi wówczas pracowa-łam, o wykonanie kilku ćwiczeń autohipnotycznych, co moim zdaniem miało przynieść znaczną ulgę w stanach przeddepre- syjnych. Pacjenci zgodzili się i okazało się, że miałam rację! Ośmielona pierwszym sukcesem poszłam dalej. Zapisałam się do Amerykańskiego Stowarzyszenia Hipnozy Klinicznej, Mię-dzynarodowego Kongresu Hipnotycznego i Akademii Hipnozy w San Francisco. Uczestniczyłam w wielu znakomitych semi-nariach prowadzonych dla lekarzy specjalistów i poczułam się pewniej w czasie organizowanych warsztatów. Jednocześnie wprowadzałam wszystko, czego się nauczyłam, w mojej co-dziennej praktyce. Szybko zbierałam plony. Hipnoza znacznie przyspieszała wyleczenie. Wracając pamięcią do różnych skom-plikowanych przypadków stwierdziłam, że leczenie, które daw-niej trwało latami, obecnie skracało się do kilku miesięcy lub nawet tygodni. Niezależnie od zmniejszenia liczby spotkań z pacjentami i skrócenia czasu, który należało każdemu z nich poświęcić, zdumiewało przeświadczenie, że mogę spowodo-wać, by pacjent pomógł sam sobie. Nabrałam wiary, że za pomocą hipnozy można rozwiązywać problemy i usuwać ich objawy.
Kiedy zaczęłam posługiwać się hipnozą, polecałam, na wzór innych hipnoterapeutów, żeby pacjenci przeczesali w pamięci swoją przeszłość i ujawnili wydarzenia z okresu dorastania, które były odpowiedzialne za obecne problemy - to gwaranto-wało ich usunięcie. Zdumiewające, że problem, który nękał pacjenta przez czterdzieści lat, miał swój początek w pierw-szych miesiącach życia, mógł to nawet być uraz porodowy, co często manifestowało się później poczuciem winy i odrzucenia, nawet dając takie fizyczne objawy jak nawracające bóle głowy.
Stopniowo cofałam się do samych początków życia stwierdza-jąc, że zaburzenia emocjonalne mogą mieć swoje źródło w okresie płodowym. Teraz już wiem, że wiele problemów ma swoje korzenie jeszcze głębiej - w poprzednich wcieleniach. Wraz z moimi pacjentami odkryłam, że mogą one mieć prze-możny wpływ na nasze obecne życie, jeśli chodzi o umiejętno-ści i możliwości danego człowieka, stany chorobowe, związki międzyludzkie, cechy osobowościowe i tysiące innych aspe-któw życia.
Jeszcze dwa lata temu nie byłam zainteresowana reinkarnacją. Pewnego popołudnia, hipnotyzując mężczyznę, który zgłosił się do mnie z powodu zahamowań seksualnych, stałam się świadkem czegoś, co radykalnie wpłynęło na moją pracę zawodową i życie osobiste. Po wprowadzeniu pacjenta w trans poleciłam, aby prze-niósł się do wydarzenia, które odpowiada za dręczący go problem. Pacjent odrzekł: „W jednym z dwóch lub trzech poprzednich wcieleń byłem katolickim księdzem”. Odkryliśmy wcielenie z sie-demnastego wieku, przyjrzeliśmy się zachowaniom seksualnym pewnego włoskiego księdza i znaleźliśmy źródło problemu. Wie-działam, że ten pacjent wierzy w reinkarnację. W związku z tym założyłam, że szczegółowe opisy, które przede mną roztoczył, zabarwione dużą dawką emocjonalnego zaangażowania, były wy-mysłem fantazji. Jednakże przy następnej wizycie pacjent wyznał, że nie tylko uwolnił się od męczących go problemów, ale również zmienił się sposób, w jaki patrzył na siebie samego. Postanowiłam, że przyjrzę się bliżej temu nowemu „narzędziu” terapeutycznemu.
Kilka miesięcy później leczyłam pacjentkę, która kierowała działem spraw socjalnych na statku pasażerskim. Chciała rozwią-zać dwa problemy, z którymi borykała się od lat. Pierwszy z nich to niebezpiecznie silne pragnienie wyskoczenia za burtę, a drugi - jak na przekór - to lęk przed utonięciem. W transie hipnotycz-nym odnalazła siebie jako małego Norwega o imieniu Sven. W tym wspomnieniu chłopiec znajdował się na łodzi razem z ojcem. Łódź za chwilę miała uderzyć o skały i ojciec kazał chłopcu wskoczyć do wody. Chłopiec nie posłuchał i zginął, kiedy
łódź się rozbiła. W ciągu tego samego seansu pacjentka odloy. ła jeszcze dwa inne wcielenia związane z morzem: w jednym była rybakiem, w drugim marynarzem. Obydwaj zaginęli na morzu i ponieśli śmierć w jego odmętach. Po wyjściu z transu pacjentka wykrzyknęła, że nareszcie rozumie zarówno przyczy- nę fascynacji morzem, jak i źródło obsesji. Ponownie odnio- słam wrażenie, że jestem świadkiem „odgrywanych” życiory-sów, które stworzyła wyobraźnia. Wiedziałam również, że i ta pacjentka wierzy w ponowne narodziny, i w dalszym ciągu nie byłam przekonana. W sześć tygodni później, po powrocie z rejsu po Pacyfiku, moja pacjentka z radością opowiadała
1ustąpieniu obydwu przypadłości. Czuła się swobodnie
2w czasie całej podróży nic jej nie niepokoiło.
Kolejna sposobność zbadania zagadnienia pojawiła się, kiedy pewna pacjentka zwróciła się do mnie z prośbą o uporanie się z odczuwanym przez nią lękiem przed wężami. Ponieważ w jej obecnym życiu nie znalazłyśmy niczego, co mogło uzasadniać jej lęki, spróbowałam innego wybiegu. Spytałam ją, czy miała jakieś doświadczenia z wężami, zanim przyszła na świat. Odnalazła siebie jako piętnastoletnią dziewczynkę z plemienia Azteków, która w danym momencie stała przed piramidą i przyglądała się, jak kapłani odprawiali rytualne tańce. W zębach trzymali jadowi-te węże. Pacjentka drżała na całym ciele i ze szczegółami opisy-wała przedziwny obrzęd. Po powrocie do teraźniejszości, ale nie wychodząc z transu, była bardzo zdziwiona tym, co zaszło. Zaczęła mnie wypytywać o tę dziewczynkę. Z dużym porusze-niem stwierdziła, że nie wierzy „w te bzdury!” Oto trafiłam na pacjentkę, która radykalnie odrzucała reinkarnację, a mimo to dopiero co wcieliła się w postać żyjącą czterysta lat temu.
Od tego momentu zaczęłam korzystać z regresji do poprze-dnich wdeleń w sytuacjach, w których poziom podświadomości sygnalizował w trakcie hipnozy, że źródeł problemu należy szukać w poprzednim wcielaniu. (Oczywiście w wielu wypadkach pro-blemy są wynikiem zdarzeń z obecnego życia pacjenta.)
Z punktu widzenia terapeuty to nieistotne, czy poprzednie wcielenia są wytworami ludzkiej fantazji czy rzeczywistymi przeżyciami z przeszłości - najważniejszy jest efekt końcowy. Przekonałam się z praktyki, że regresja do poprzednich wcie-leń jest niezwykle pomocna, często przynosząc natych-miastowe i trwałe ustąpienie chronicznych objawów.
Zaburzenia, których źródła mają swoje miejsce w poprzednich wcieleniach, są bardzo zróżnicowane. Doszłam do wniosku, że prawie wszyscy pacjenci z nadwagą co najmniej pięciu kilogra-mów mają za sobą wcielenie, w którym albo umarli z głodu, albo przez dłuższy czas brakowało im pożywienia. „Poznałam” między innymi aborygenów, Indian i rdzennych mieszkańców Afryki, którzy nie mieli co jeść, a często byli też pozbawieni wody. Doświadczenie głodu w poprzednim wcieleniu w dalszym ciągu oddziałuje na obecne życie, manifestując się pod postacią nawy-kowego przejadania się. Pewna pacjentka, która cierpiała na uporczywe zatrzymanie płynów ustrojowych w organizmie - lekarze zupełnie nie mogli sobie poradzić z tym problemem - odkryła, że w kolejnym wcieleniu zmarła z powodu odwodnienia i głodu, nie wspominając o czarnej ospie.
Podobnie jest z łaknieniem konkretnych potraw. Pewien lekarz skierował do mnie pacjentkę z rozpoznaniem wysokiego nadciśnienia i ponadpięćdziesięciokilogramową nadwagą. Pa-cjentka nie mogła powstrzymać się przed jedzeniem dużych ilości ziemniaczanych chipsów i innych słonych chrupek. Nie sposób było pogodzić tej nawykowej skłonności ze z góry skazanymi na niepowodzenie próbami zrzucenia nadwagi i ob-niżenia ciśnienia. Po wprowadzeniu w trans okazało się, że w jednym z poprzednich wcieleń pacjentka była małym, wy-głodzonym Indianinem, którego plemię nie miało soli do konserwowania zmniejszających się zapasów mięsa. Od mo-mentu regresji pacjentka ani razu nie sięgnęła po chipsy, a odchudzanie przebiega zadowalająco.
Wielu pacjentów uświadomiło sobie, że przyczyną ich fobii, lęków i awersji są dramatyczne wydarzenia z przeszłości. Nie-uzasadniona obawa przed wężami, pożarem, samotnością.
tłumem, lataniem samolotami lub klęskami żywiołowymi, jak np. trzęsieniem ziemi, jest wynikiem tragedii, która stała się udziałem osoby będącej wcześniejszym wcieleniem pacjenta. Szczególnie lęk ciemności sygnalizuje, że właśnie w mroku zaszło coś strasznego. Pewna kobieta bała się zostać sama w domu twierdząc, że z pewnością zostanie zamordowana. Okazało się, że taki wypadek przydarzył się jej w poprzednim wcieleniu. Inna pacjentka ze zdumieniem odkryła, że przez całe życie unikała pociągów, gdyż w ostatnim wcieleniu była świadkiem śmierci siostry', którą rozjechała lokomotywa. Le-czyłam pewną młodą kobietę, która nie znosiła widoku jasnej czerwieni (co było źródłem znacznego dyskomfortu w okresie świąt Bożego Narodzenia). W transie hipnotycznym ujrzała scenę z poprzedniego wcielenia, w której jej matka wykrwawi-ła się na śmierć po zadanych przez napastnika ciosach nożem.
Bezsenność i inne zaburzenia snu są wynikiem zdarzeń, które miały miejsce podczas naszego snu w poprzednich wcieleniach. Należy do nich molestowanie seksualne i śmierć zadana śpiącej osobie. Pewien nastolatek, któiy mógł zasnąć wyłącznie w abso-lutnej ciszy i samotności, w czasie transu przeżył wydarzenie z wcielenia bezpośrednio poprzedzającego jego własne: podczas wojny na piaszczystej plaży jednej z wysp Pacyfiku japoński żołnierz zadał mu we śnie śmiertelny cios bagnetem.
Ból głowy, zaburzenia i osłabienie równie często znajdują wytłumaczenie w wydarzeniach z przeszłości. Chroniczne bóle głowy i migreny mogą być wynikiem gwałtownej śmierci: zgiloty- nowania, uderzenia pałką, ukamienowania, strzału, powieszenia, oskalpowania lub innego urazu głowy bądź szyi. Bóle jamy brzusznej to skutek ciosu nożem, bagnetem, szablą lub mieczem. Nawet zaburzenia miesiączki mogą być wywołane urazem z po-przedniego wcielenia, najczęściej na tle seksualnym.
Moi pacjenci często ze zdumieniem odkrywali, że nawraca-jące koszmary senne to przebłyski wydarzeń z poprzednich wcieleń. Okazało się również, że przyjemne wspomnienia też potrafią się przebić do snów.
Istnieje wiele teorii dotyczących reinkarnacji i ponownych narodzin. Do szczególnie intrygujących należy teoria reinkar-nacji grupowej, według której ludzie żyjący w pewnym okresie odradzają się w tej samej zbiorowości. Na przykład wielcy myśliciele starożytnej Grecji odrodzą się w tym samym czasie, by dalej służyć swoim geniuszem; będą mieli ze sobą wyraźny związek. Byłam zafascynowana odkryciem, że w przeszłości znaliśmy już ludzi, z którymi los nas styka w obecnym życiu. Do takich spotkań dochodziło nieraz, a w kolejnych wciele-niach występowaliśmy wobec siebie w różnych rolach. Dzięki cofnięciu się do poprzednich wcieleń pacjenci zaczynali rozu-mieć przyczynę swoich problemów małżeńskich, co znacznie pomagało w ich rozwiązywaniu. Pewien pacjent, którego mał-żeństwo nie należało do udanych, odkrył, że żona (do której nie czuł żadnego pociągu), w poprzednim wcieleniu była jego matką. Konflikty między rodzicami i dziećmi też mogą ulec poprawie dzięki wiedzy, którą możemy zgłębić dzięki hipnozie. Wielu ludzi wzbogaciło swoje związki z małżonkami lub part-nerami po przeanalizowaniu wzajemnych zależności w poprze-dnich wcieleniach. Miłość od pierwszego wejrzenia, niechęć, brak zaufania, wrażenie, że znamy obcą nam osobę, często nabierają nowych znaczeń.
Od kiedy zajęłam się reinkarnacją, stwierdziłam, że nie ma takiego aspektu natury lub zachowania człowieka, którego nie można lepiej zrozumieć poprzez analizę wydarzeń z poprze-dnich wcieleń. Wszyscy, których cofnęłam w przeszłość, odnaj-dywali źródło swoich uzdolnień, umiejętności, zainteresowań, siły lub słabości, a przede wszystkim nękających ich proble-mów. Nasze życie jest jak gobelin utkany z nici, które często liczą wiele tysięcy lat.
Oto jak zbudowana jest ta książka: w rozdziale pierwszym prezentuję stosowaną przeze mnie metodę cofania pacjenta do poprzedniego wcielenia, jak również opisuję reakcje pacjentów na to, co rozgrywa się w ich umysłach.
Rozdziały od drugiego do dziesiątego opisują poszczególne
przypadki, z jakimi się zetknęłam. Składa się na nie dosłownv zapis seansów regresyjnych. Tam gdzie udzielane informacje się powtarzały, dokonałam nieznacznych skrótów. Imiona i szczegóły, które mogłyby pomóc w rozpoznaniu danego pa. cjenta, zostały zmienione dla zapewnienia pełnej dyskrecji. Niezależnie od wszystkich zabiegów chroniących anonimo-wość uzyskałam zgodę każdego z pacjentów na publikację opisu przypadku.
Rozdział jedenasty to opisy przeżyć związanych ze śmiercią i umieraniem. Zawarte w nim fragmenty zapisów ilustrują zarówno podobieństwa, jak i różnice w przechodzeniu „na drugą stronę”.
W podsumowaniu (rozdział dwunasty) próbuję odpowie-dzieć na pytanie, jakie wnioski wypływają dla nas z koncepcji poprzednich wcieleń. Dzielę się z czytelnikiem własnymi po-glądami na teorię reinkarnacji i karmy.
Ta książka to zaledwie początek: dopiero próbuję zrozumieć znaczenie dramatów, które rozgrywały się i nadal rozgrywają codziennie w moim gabinecie. Mam nadzieję, że jej lektura również dla czytelnika będzie początkiem pewnej drogi. Dla wielu stanie się potwierdzeniem własnego przeświadczenia
o wielokrotnych powrotach na ziemię i być może skłoni do zastanowienia nad różnorodnością i bogactwem poprzednich wcieleń. Zagorzałych sceptyków powinna nakłonić do próby nowego spojrzenia na siebie: albo jako na kogoś, kto żył już na tej ziemi, albo jak na jednostkę, którą wyposażono w najbar-dziej twórczą wyobraźnię spośród wszystkich istot żyjących.
ROZDZIAŁ PIERWSZY
Zamknij oczy i...
Opiszę metodę, którą stosuję cofając pacjentów do poprzednich wcieleń. Mój gabinet znajduje się w parterowym budynku, w któ-rym przyjmują też inni psychoterapeuci. Jedna ze ścian jest przeszklona i widać przez nią las. Tuż za oknem rosną jawory i krzewy ozdobne. W odległości kilku metrów płynie strumyk. Dorodne sójki, zaprzyjaźniona szara wiewiórka i łania z jelon-kiem to moi codzienni goście. Każdy, kto wchodzi po raz pierwszy do mojego gabinetu, wypowiada następujące słowa: „ Jak tu pięknie i spokojnie!” Wszyscy bez wyjątku są zachwyceni widokiem i figlami wiewiórki z dwójką małych. Czasami jest to widok, który mnie również rozprasza: dlatego, kiedy przyjmuję pacjenta, zawsze siadam plecami do okna.
Wyobraźmy sobie, że to właśnie ty, drogi czytelniku, jesteś moim kolejnym gościem, którego interesuje wędrówka do poprzednich wcieleń. Najpierw zostaniesz posadzony w odchy-lanym fotelu. Ponieważ nie zostałeś skierowany do mnie na leczenie, moje pierwsze pytanie będzie dotyczyło twoich ocze-kiwań związanych z regresją i czego w ten sposób chcesz się
o sobie dowiedzieć. Może nie będziesz potrafił sprecyzować problemu. Zwykle słyszę: „Chciałbym się dowiedzieć, kim byłem przedtem”. W takim wypadku przedstawiam szereg
możliwości do wyboru. Są to: badanie poprzedniego wcieU' pod kątem obecności w nim partnera lub członka rodzin'3 poszukiwanie wcielenia, w któiym rozwinął się jakiś talent lub umiejętność; pierwsze wcielenie na ziemi; ostatnie poprzedza- jące obecne; oraz wcielenie, w któiym zmieniliśmy płeć. Jeżeli jesteś czymś szczególnie zainteresowany w obecnym życiu, na przykład architekturą wiktoriańską, rewolucjami i przewrota-mi, samochodami wyścigowymi lub żeglarstwem, możesz się zdecydować na zbadanie ich źródła.
Kiedy już podejmiemy decyzję i wybierzemy ze dwa aspekty do badania, muszę się od ciebie dowiedzieć, jaki masz stosunek do hipnozy. Większość ludzi przejawia dużą obawę przed odda-niem się pod czyjąś kontrolę. Lękają się utraty świadomości i kontroli nad rzeczywistością. Któryś z pacjentów w taki sposób wyraził swoje obawy: „Ktoś inny przejmuje pałeczkę i przepa-dasz”. Moim pierwszym zadaniem jest rozproszenie podobnych obaw i przedstawienie regresji jako ekscytującej przygody. Wyjaś-niam, że nie traci się świadomości, jak to ma miejsce podczas snu. Jesteś cały czas świadomy wszystkiego, co się dzieje, zarówno w twojej psychice, jak i otoczeniu. Na początku transu, a nawet w jego trakcie, może zwrócisz uwagę na odgłosy dochodzące z korytarza, ale stopniowo będziesz coraz bardziej skoncentrowa-ny na wydarzeniach rozgrywających się w twoim umyśle. Niektó-re sceny mogą cię dziwić, inne będą budziły twoją niewiarę. Oczywiście jesteś do pewnego stopnia cały czas świadomy mojej obecności. Czasami po wyjściu z transu pacjenci opowiadali, że zastanawiali się, do kogo należy głos, który słyszą. Niektórzy wiedzą, że to ja zadaję pytania i bezpośrednio do mnie kierują odpowiedzi. Inni reagują na głos, ale nie kwestionują jego obecności. Po prostu istnieje i jest akceptowany. Pewna pacjentka cofnęła się do wcielenia, w którym żyła jako Indianka zajmująca się zielarstwem. W trakcie regresji zaczęła unikać odpowiedzi, aż wreszcie zdecydowanie oznajmiła: „Nie chcę dłużej z tobą rozma-wiać! Będąc w dalszym ciągu w transie, ale już po przeniesieniu do teraźniejszości, pacjentka wyjaśniła, że małej Indiance wyda-wało się, że poddaję ją jakiemuś „testowi”. Ponieważ zielarskie remedia były otoczone tajemnicą, bała się mnie. Nie mogła zrozumieć, kto zadaje te groźne pytania. Kiedy próbowałam wszystko wyjaśnić, tylko pogorszyłam i zagmatwałam sprawę. Ostatecznie Indianka odmówiła odpowiedzi na jakiekolwiek pytanie i założyła ręce dla podkreślenia nieodwołalności swojej decyzji.
Wyjaśniam, że cały czas panujesz nad sytuacją - czasami za pomocą świadomości, natomiast zawsze na poziomie podświa-domości.
Kiedy rozpoczynam seans, proszę cię, żebyś wygodnie usiadł w fotelu, zamknął oczy i skoncentrował się na oddycha-niu. Kiedy widzę, że zaczynasz się odprężać, odwołuję się do twojej wyobraźni, i proszę, abyś „poczuł, jak rozluźnienie powiek spłynie na skronie, niczym ciepły płyn”. Polecam ci, abyś rozluźnił całe ciało, począwszy od mięśni twarzy, aż po koniuszki palców. Trwa to około dziesięciu minut. Proszę cię, żebyś sobie wyobraził, iż leżysz na łonie przyrody, tam gdzie czujesz się naprawdę dobrze i po kolei, za pomocą wszystkich zmysłów, doznał tego doświadczenia i siebie w nim umiejsco-wił. To łatwa metoda, dzięki której przygotowuję pacjenta do pełnego odbierania scen regresyjnych.
W tym momencie jesteś już w transie, którego głębokość jest dostateczna do wędrówki do poprzednich wcieleń, ale zanim to nastąpi, nie wolno zapomnieć o dwóch ważnych krokach. Ustalam sposób komunikowania za pomocą palców. Proszę cię na skupieniu się na słowie „tak” i zwróceniu uwagi, że poziom podświadomości sam uniesie jeden z palców. To samo robię z palcem na „nie” i „nie chcę odpowiedzieć”. W tym momencie pytam poziom podświadomości, czy wyraża zgodę na to, żebyś odbył wędrówkę do przeszłości. Jeżeli podniesie się palec „tak”, bezwłocznie ruszamy w podróż.
Czasami napotykam znaczny, często trudny do pokonania opór podświadomości danej osoby: nie chce cofać się w prze-szłość - niejednokrotnie ma ważny powód. W jednym przy-padku po wielu miesiącach prób pogłębienia transu pacjentka ostatecznie ujrzała siebie na stole operacyjnym w szpitalu psychiatrycznym. Chirurdzy właśnie przeprowadzali lobotomię przedczołową. Wykrwawiła się na śmierć, kiedy lekarze prze-rwali zabieg i wyszli z sali. Kiedy ujawniła się przyczyna lęku przed „odpuszczeniem” i pozwoleniem, by ktoś manipulował jej mózgiem, z łatwością cofnęła się do wielu wcieleń i rozwią-zała nękające ją problemy.
Jeśli twoja podświadomość zasygnalizuje trudności z wej-ściem w regresję, zaczynam się targować. Proponuję taką metodę zajrzenia do poszczególnych wcieleń, która umożliwia stworzenie pewnego dystansu pomiędzy tobą a przeżywanymi wydarzeniami, których doświadczasz. Proponuję, żeby obej-rzeć je jak film, którego projekcja odbywa się na ekranie stworzonym przez twój umysł. Jeśli istnieje taka potrzeba, udzielam sugestii pohipnotycznej co do wymazania z pamięci wydarzeń, z którymi pacjent emocjonalnie nie będzie mógł sobie poradzić. Po zawarciu takiej umowy mogę przystąpić do cofnięcia cię do poprzedniego wcielenia, powoli odliczając do dziesięciu. Nakazuję cofnięcie się w czasie i przestrzeni - jakby przejścia przez tunel czasowy - „a kiedy doliczę do dziesięciu, znajdziesz się w innym czasie, innym miejscu i w innym ciele, ale w dalszym ciągu zostaniesz sobą”. Tłuma-czę, że obrazy i odczucia będą bardzo wyraźne. W tym mo-mencie zaczniesz poruszać gałkami ocznymi, robić miny, robić wrażenie kogoś niezwykle zdziwionego lub na szereg innych sposobów będziesz próbował przekazać mi, że coś przeży-wasz. Zacznę zadawać pytania, a ty udzielisz mi na nie odpowiedzi. Czasami obrazy nie pojawiają się natychmiast, wtedy muszę moimi sugestiami trochę „pomóc” pacjentowi, żeby się „odnalazł”.
Odbiór wrażeń jest bardzo różny. Jeżeli pierwsze wcielenie, do którego się cofamy, jest wyraźnie postrzegane wszystkimi zmysłami, wiadomo, że z pozostałymi będzie podobnie. Nie-którzy mówią, że widzą siebie tak, jakby oglądali film. Inni dokładnie przeżywają każdą sekundę regresji. Jeszcze inni zachowują spokój i dystans, nawet opisując, jak są oskalpowy- wani, gwałceni lub paleni na stosie. Słyszę też krzyki i płacz. Obserwowanie, jak zmienia się osobowość tych samych ludzi w różnych wcieleniach, jest niezapomnianym przeżyciem. Wię-kszość moich pacjentów okazała się wybitnymi „aktorami” w prezentacji swoich poprzednich wcieleń. Wiele osób tak bardzo wczuwa się w osobę, którą kiedyś była, że nie pojmuje znaczenia takich słów jak „rok”, „zwyczaj” lub „kraj”. W ta-kich przypadkach podejrzewam, że poziom świadomości jest zupełnie wyłączony. Jak dotąd nie natrafiłam na nikogo, kto posługiwałby się obcym językiem. Ostatnio, żeby się zabezpie-czyć przed takim wypadkiem (który uniemożliwiłby porozu-mienie), podaję pacjentom sugestię komunikowania się ze mną w języku angielskim.
Są tacy, którzy precyzyjnie podają nazwiska, daty i nazwy miejsc, podczas gdy inni mają w głowie chaos i nawet mylą poszczególne wcielenia. Zapytałam raz pacjentkę o jej imię i z pewnym wahaniem odpowiedziała, że nazywa się Tia. Kie-dy weszliśmy głębiej w to wcielenie poprawiła się i podała inne imię. W innym wcieleniu z całą pewnością miała na imię Tia. Zwykle łatwo się orientuję, kiedy coś jest nie w porządku, po sposobie udzielenia odpowiedzi, a także po rodzaju odpowie-dzi - czy jest zgodna z całym materiałem zebranym w czasie danej regresji.
Po przejściu przez ważniejsze wydarzenia z danego wciele-nia doprowadzam cię do chwili śmierci i przeprowadzam dalej, aż do stanu, w którym znajdujesz się bezpośrednio po zgonie. Tak jak to ma miejsce w przypadku wszystkich innych bolesnych i urazowych doświadczeń, każdy przeżywa śmierć na swój sposób, zależnie od indywidualnej tolerancji sytuacji stresowej. Przy przechodzeniu przez wszystkie dramatyczne przeżycia podaję sugestie uspokajające i relaksujące.
Kiedy prześledzimy dane wcielenie pod kątem interesujące-go nas problemu, polecam ci przejście do teraźniejszości, do obecnego wcielenia - bez wychodzenia z transu. Wypowiadam twoje imię i odliczam od dziesięciu do zera. Omawiamy to, co się przed chwilą wydarzyło. Niewykluczone, że dodasz jakieś szczegóły, które trudno było podać lub opisać posługując się dawną frazeologią. Zdarza się, że prostujesz „kłamstwa” wy-powiedziane przez „tę drugą osobę”. Pytam o to, czy ludzie, z którymi obcowałeś w poprzednim wcieleniu, występują w twoim obecnym życiu. Czasami nie jesteś tego pewien. Udzielam wtedy odpowiednich sugestii, żeby to wyjaśnić. Proszę poziom podświadomości o ukazanie ci, w jaki sposób poprzednie życie wpłynęło na obecne. Często zainteresowania, obawy i różne cechy osobowości są wynikiem drobnych zda-rzeń, które łatwo pominąć. Zanim wyprowadzę cię z transu, daję następujące polecenie: „Poczujesz się dobrze i wszystko zapamiętasz, a w ciągu kilku następnych dni przypomni ci się jeszcze więcej szczegółów”. Powoli odliczam do trzech i pro-szę cię o otwarcie oczu. Jest to moment, w którym ludzie często to robią, kręcą głową ze zdziwieniem i wypowiadają następujące słowa: „Ale przecież ani na chwilę nie opuściłem tego pokoju!” Rozmawiamy o wszystkim, czego doświadczyłeś i o wpływie, jaki to na ciebie miało.
W tym rozdziale opisałam stosowane przeze mnie techniki hipnotyczne. Teraz chciałabym podkreślić, z jakimi niebezpie-czeństwami mamy do czynienia.
Nie wiem, jak mocno podkreślić, że moim zdaniem regresje do poprzednich wcieleń - nawet regresje w obrębie obecnego życia - powinny być przeprowadzane wyłącznie przez osoby, które przeszły odpowiednie szkolenie z zakresu psycho-terapii i hipnozy. Rozdwojenie jaźni, głębokie stany depresyj-ne, przemożne poczucie winy, przykre doznania fizyczne i wie-le innych drugorzędnych doznań - to lista skutków ubocznych, które odczuwało wielu ludzi po cofnięciu do poprzednich wcieleń. Tego typu objawy należy potraktować z niezwykłą umiejętnością i fachowością.
ROZDZIAŁ DRUGI
Ktoś trzyma w ręku pałkę
Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam Becky, uderzyła mnie delikatność rysów jej twarzy - wyglądała raczej na szesna-stolatkę niż młodą, dwudziestoletnią kobietę. Jasne piegi, jasnobrązowe włosy i drobna budowa ciała podkreślały wrażenie rozkwitającej młodzieńczości. Schludnie ubrana - dżinsy, kolorowa, ręcznie wyszywana bluzka w indiańskie wzory. Cichym, ledwie słyszalnym głosem, który zdawał się drżeć tak samo jak jej ciało, próbowała wyjaśnić, dlaczego szuka pomocy. Usta ułożyły się w podkówkę, kiedy patrzyła na mnie błagalnym wzrokiem, nie mogąc w pewnym momen-cie wykrztusić z siebie słowa. Posadziłam ją wygodnie, tak aby mogła nogi położyć wysoko na oparciu sofy i poleciłam wziąć kilka głębokich oddechów. Miałyśmy mnóstwo czasu na uporanie się z jej problemami. Ale wszystko należy robić po kolei. Kiedy Becky popracowała nad oddechem, mogła mówić dalej.
Wyjaśniła, że od dłuższego czasu, a właściwie od trzynaste-go roku życia, cierpi na „okropne bóle głowy”. Każdy atak, któremu towarzyszyły wymioty, unieruchamiał ją na kilka dni w łóżku. Aspiryna i leki przeciwko migrenie stały się częścią jej życia. Trafiła do mnie za namową lekarza domowego, który przyczyny bólów upatrywał w napięciu nerwowym i uważał, że jego pacjentka powinna nauczyć się technik relaksacyjnych. Becky przyznała, że bardzo często jest spięta. Wyliczaniu, w jaki sposób manifestują się „stany napięcia”, towarzyszył nerwowy śmiech. Wymagania stawiane przez college - egzami-ny, prace semestralne - zdawały się ją przerastać. Z Johnem, jej chłopakiem, nie układało się najlepiej, praca była źródłem stresów i tak dalej, i tak dalej.
Becky przez chwilę zatrzymała wzrok na splecionych pal-cach, a następnie, patrząc mi w oczy, powiedziała po prostu: „Mama kazała pani powiedzieć, że nie miewam orgazmów”. Becky początkowo sądziła, że przyczyny należy szukać w nie-wielkim doświadczeniu seksualnym i że z czasem ona i John poczują się ze sobą swobodniej, dzięki czemu będzie bardziej otwarta i spontaniczna. Tymczasem mijał miesiąc za miesią-cem i nic nie zmieniało się na lepsze. „Nie odczuwam żadnej przyjemności”. Brak reakcji w czasie stosunku był źródłem dodatkowych napięć, co jest dość typowym zjawiskiem. Po-czątkowo każde z partnerów „obwiniało” siebie. Wraz z upły-wem czasu John przyznał, że poniósł porażkę jako partner seksualny. Becky myślała to samo o sobie.
Becky rozpogodziła się, kiedy spytałam ją o sytuację w do-mu. Miała podejrzanie wyidealizowany obraz swojej rodziny. Ojciec okazał się „doskonały”, matka - osobą ciepłą i kochają-cą. Siostry to serdeczne przyjaciółki. Wszyscy znakomicie się rozumieli. Odniosłam wrażenie, że sama przed sobą...
izebel