Geodezja chuj.doc

1.Skale ogólne mapy zasadniczej

2. odległość rzędnej przy domiarze prostokątnym od prostej pomiarowej

3. Ruletka jest to taśma stalowa nawinięta na oś okrągłego pudełka lub na oś widełek z rączka do trzymania. Służy do pomiarów długości o podrzędnym znaczeniu np. do domiarów. Wstęga ruletki ma podział centymetrowy a pierwsze 10 cm ma dodatkowo podział milimetrowy. Długości są różne najczęściej 25 i 50 m.

4. Ludzkie oko ocenia wielkość liniową z dokładnością do 0,1mm. Długość terenowa odpowiadająca wielkości Δd=0,1mm np. dla skali 1:5000; (0,1×5000=0,5m).

5. nakładki mapy zasadniczej:

- sytuacji powierzchniowej  (S),   (chyba do tej)

- rzeźby terenu  (W),

- uzbrojenia terenu  (U),

- ewidencji gruntów i budynków  (E),

- realizacji uzgodnień projektowych  (R).

7. Łaty używane do niwelacji technicznej są zazwyczaj długości 3-6m, wyposażone w podziałkę decymetrową, najczęściej jest koloru czerwono lub czarno białego. Współcześnie łaty do niwelacji technicznej są wykonywane z profili aluminiowych, wysuwanych teleskopowo co znacznie ułatwia pomiary - dostosowanie długości łaty do potrzeb terenowych.

8.  Węgielnica pozwala na szybkie wytyczenie kątów prostych, pełnych, półpełnych oraz linii prostych ze środka. Rozróżniamy węgielnice Węgielnica zwierciadlana (lustrzana) i Węgielnica pryzmatyczna pięciokątna (pentagonalna) oraz przeziernikowe i optyczne. Optyczne zapewniają dokładność większą niż 1'.

9. Każdy teodolit musi spełniać następujące zasadnicze warunki geometryczne: os główne instrumentu, identyczna z osie obrotu alidady, powinna być pionowa l przechodzić przez punkt terenu, nad którym jest ustawiony teodolit, osie libel alidadowych powinny być prostopadłe do osi głównej teodolitu, oś obrotu lunety powinna być prostopadła do osi głównej teodolitu i przy spoziomowanym instrumencie musi zajmować położenie poziome, oś celowa lunety musi być prostopadła do poziomej osi obrotu lunety.

10. Libella rurkowa - przyrząd optyczny umożliwiający ustawianie płaszczyzn i prostych w kierunku pionowym lub poziomym. Podstawowym elementem libelli rurkowej jest zamknięta ampułka z cieczą i pęcherzykiem gazu (powietrza) pełniącym rolę wskazówki. Jako ciecz najczęściej stosuje się alkohol lub eter. Opary cieczy nasycają pęcherzyk gazu. Ciecz jest zwykle zabarwiona aby łatwiej można było obserwować położenie pęcherzyka. Na powierzchni ampułki libelli naniesiony jest podział kreskowy, którego środek wyznacza punkt główny libelli rurkowej. Jest to punkt, w którym znajduje się pęcherzyk, kiedy libella jest ustawiona poziomo.
Ampułka może mieć kształt beczkowy lub torusowy. Jeżeli rurka ma wyszlifowaną tylko górną część powierzchni wewnętrznej, to taka libella jest nazywana zwykłą, jeżeli zaś górną i dolną to jest nazywana rewersyjną.

11. Co to jest kąt zenitalny

Kąt między kierunkiem pionowym (prosto do góry), a kierunkiem na słońce.

12. Niwelator- łata 50m.

13.Jaką dokładnością wyznaczamy rzędne w niwelacji geometrycznej i technicznej? Dla III klasy ±4mm na kilometr, dla klasy IV ±10mm na kilometr, dla V klasy ±20mm na kilometr.

0,01 m - elementy naziemne uzbrojenia terenu,

0,05 m - budowle i urządzenia techniczne o konstrukcji trwałej,

0,10 m - budowle i urządzenia techniczne ziemne oraz podziemne - zakryte.

14. Czwartak jest to kąt kierunkowy liczony od osi x w prawo lub lewo, mniejszy od 90°. ( z PWN) Kąt ostry między kierunkiem odcinka AB w terenie a południkiem przechodzącym przez punkt A; liczony od 0° do 90° i oznaczany dodatkowo symbolem ćwiartki, w której się znajduje, np. SE 35°.

15. Gdy oś obrotu alidady nie przechodzi przez środek limbusa lecz jest względem niego ekscentrycznie to mówimy o błędzie… Mimośród alidady.

16. Skala – miara pomniejszenia elementów terenowych przy wkreślaniu ich do mapy w stosunku do ich wymiarów rzeczywistych. Skala stanowi stosunek długości (d) na mapie do rzutu odpowiedniej długości w terenie na powierzchnię odniesienia (D). (d/D=1/M)

18. Azymut jest to kąt kierunkowy liczony od północnego kierunku południka (dodatniej osi X) prawoskrętnie. Rozróżniamy nastepujące rodzaje azymutów: geograficzny – kąt poziomy zawarty między kierunkiem północnym południka ziemskiego a danym kierunkiem, magnetyczny – kąt zawarty między północnym kierunkiem igły magnetycznej czyli między północnym kierunkiem południka magnetycznego a danym kierunkiem, topograficzny – kąt zawarty poziomy zawarty  między północnym kierunkiem osi odciętych (X) układu współrzędnych prostokątnych płaskich a danym kierunkiem.

19. grupy szczegółu dokładnościowych.

Ze względu na charakter oraz wymagania dokładnościowe pomiaru szczegóły sytuacyjne dzielą się na trzy grupy dokładnosciowe (I,II,III instr.G4).

1.       Do I grupy dokładnościowej pomiaru należą trwałe szczegóły terenowe o wyraźnych, jednoznacznie określonych granicach lub konturach.

2.       Szczegółami I grupy dokładnońciowej są:

a) zastabilizowane znakami naziemnymi punkty osnowy wysokościowej, punkty podstawowej osnowy grawimetrycznej i punkty wiekowe osnowy magnetycznej,

b) znaki graniczne granicy Państwa, jednostek podziału administracyjnego i działek,

c) punkty załamania granic działek,

d) obiekty i urządzenia techniczno - gospodarcze, jak: budowle i budynki,

e) elementy naziemne uzbrojenia terenu i studnie,

f) obiekty drogowe i kolejowe, takie jak: mosty, wiadukty, przejazdy, tunele, estakady, tory kolejowe i tramwajowe, budynki stacyjne itp.,

g) szczegóły uliczne, takie jak: krawężniki, latarnie, słupy, pomniki, figury i trwałe ogrodzenia.

Do II grupy dokładnościowej pomiaru należą szczegóły terenowe o mniej wyraźnych i mniej trwałych konturach, a mianowicie:

a) punkty załamań konturów budowli i urządzeń ziemnych, jak: tamy, wały ochronne, groble, kanały, rowy, nasypy, wykopy,

b) boiska sportowe, parki i zieleńce, trawniki itp.,

c) drzewa przyuliczne i pomniki przyrody,

d) elementy podziemne uzbrojenia terenu,

Do III grupy dokładnościowej pomiaru należą następujące szczegóły terenowe:

a) punkty załamań konturów użytków gruntowych i konturów klasyfikacyjnych,

b) naturalne linie brzegowe wód płynących i stojących (wody o nieuregulowanej linii brzegowej),

c) linie podziałowe na oddziały w lasach państwowych,

d) punkty załamań dróg dojazdowych przebiegających wewnątrz terenów stanowiących własność państwową lub dróg dojazdowych prywatnych,

e) inne obiekty o niewyraźnych konturach.

Określenie położenia tych szczegółów terenowych względem najbliższych elementów poziomej osnowy geodezyjnej powinno być wykonane przy pomiarze bezpośrednim z następującymi dokładnościami:

I gr. szcz. ter. – 0,10 m

II gr. szcz. ter. – 0,30 m

III gr. szcz. ter – 0,50 m, o ile dokładność identyfikacji ich zarysów jest nie mniejsza od 0,5 m.

Przy pomiarze szcz. I gr. dokł. powinny być wraz z nimi mierzone elementy terenowe:

1)       drugie, niezależne położenie szczegółów,

2)       miary czołowe (czołówki),

3)       mary przeciwprostokątnych (podpórki)

miary do punktów przecięcia się linii pomiarowych z granicami działek i konturów lub ich przedłużeniami.

20. Metody zdjęcia sytuacyjnego

1.       domiarów prostokątnych (ortogonalna)

2.       metoda biegunową

3.       przedłużeń konturów sytuacyjnych

4.       wcięć kątowych, liniowych i kątowo-liniowych.

Ad. 1. Polega na pomiarze odciętej d1 i rzędnej d2 mierzonego punktu sytuacyjnego względem linii AB, na którą rzucany jest punkt P. metoda ta zalecana jest do stosowania w terenach zainwestowanych płaskich.

Ad . 2. polega pomierzeniu odległości d od stanowiska instrumentu do punktu celowania P oraz pomierzeniu kata b zawartego między kierunkiem na dany punkt B a kierunkiem na punkt P. Stanowiskami instrumentu powinny być punktyosnowy szczegółowej i pomiarowej. W metodzie tej mierzymy dwie współrzędne biegunowe, tzn. kąt poziomy i odległość, które określają położenie punktu względem linii pomiarowej.

Ad. 3. Polega na przedłużeniu dobrze widocznych konturów szczegółów terenowych (budynki, granice, budowle) aż do przecięcia z linią pomiarowa EF. Następnie mierzymy odległość d1 od punktu początkowego linii do punktu przecięcia oraz długość przedłużenia d2. Stosunek długości przedłużenia do długości odcinka przedłużanego nie może być większa niż 2:1. Przy zdejmowaniu szczegółów kąt między linią pomiarową a kierunkiem przedłużenia nie powinien być mniejszy od 45° (50g) i większy od 135° (150g). Ten sposób pomiaru stosuje się najczęściej w połączeniu z metodą domiarów prostokątnych.

Ad. 4. metoda wcięć kątowych polega na tym, że punkt zdejmowany P określany jest na podstawie pomiarów dwóch kątów mierzonych z punktów danych A i B, położonych na linii osnowy pomiarowej G i H. Kąty a i b mierzone są za pomocą teodolitu. Metoda ta ma zastosowanie przy zdejmowaniu punktów niedostępnych dla pomiaru bezpośredniego, np. filarów mostowych, zapór wodnych oraz punktów, które znajdują się w znacznej odległości od osnowy pomiarowej, jeżeli nie mamy do dyspozycji nasadki dalmierczej.

Metoda wcięć liniowych polega na pomiarze odległości d1 i d2 od punktu zdejmowanego do dwóch punktów A i B, których położenie na linii osnowy G i H jest znane.

21. prawidłowość pomiarów kątów

W sieciach występują trzy zasadnicze grupy warunków:

1)       warunki trójkątowe ( figur ), polegające na tym, że suma kątów w trójkącie powinna być równa 1800

2)       warunki horyzontu polegają na tym, że suma wszystkich katów na stanowisku powinna być równa 3600

3)       warunki boków (sinusowe) polegające na spełnieniu zależności między bokami i katami na podstawie twierdzenia sinusów.

23.   Czy wszystkie warunki musi spełniać teodolit by można nim było mierzyć kąty?

Spośród 9 warunków niespełnione mogą być trzy: Błąd kolimacji, inklinacji i błąd indeksu. Nie są one istotne w pomiarze z dwoma położeniami lunet.

24.   Jak sprawdzasz w teodolicie warunki libelli i jak przebiega jego rektyfikacja?

Sprwadzenie warunku prostopadłośći osi libelli do pionowej osi instrumentu wykonuje się w pierwszej kolejności w następujący sposób. Ustawiamy libelle alidadową równolegle do dwóch śrub poziomujących i obracając je jednocześnie w przeciwnych kierunkach doprowadzamy libelle do górowania. Po spoziomowaniu obracamy alidadę o 1800. Jeżeli pęcherzyk libelli wychyli się oznacza to, że oś libelli jest prostopadła do osi obrotu instrumentu. Rektyfikacja libelli to znaczy ustawienie jej prostopadle do osi obrotu instrumentu wykonuje się w następujący sposób. Połowę wychylenia pęcherzyka usuwa się za pomocą śrub poziomujących spodarki a druga połowę za pomocą śrubek rektyfikacyjnych libelli. Następnie obraca Si alidad o 1800 i jeżeli pęcherzyk libelli nie wychyli się oznacza to, że rektyfikację wykonaliśmy poprawnie.

25. Metody pomiarów kątów

Metoda kierunkowa- pomiar tą metoda polega na wyznaczeniu wielkości kątów poziomych między kierunkiem zerowym limbusa, a kierunkami do kolejnych punktów celu.

5

Wybiera się punkt najlepiej widoczny przyjmując kierunek do niego jako początkowy. Powinien to być punkt położony na północnej części horyzontu ostro rysujący się na tle. Pierwszą serię obserwacji rozpoczyna się od wycelowania na punkt początkowy i po wycelowaniu na sygnał ustawia się mikrometr na odczyt 0' 00'' a następnie obraca się limbus za pomocą śruby rejteracyjnej tak, aby odczyt wynosił 0° 00'. Następnie celuje się ponownie na punkt początkowy, doprowadza się obrazy przeciwległych części koła do koincydencji, odczytuje podziałki koła i mikrometru. Obserwując kolejno sygnały z kierunkiem zgodnym z ruchem wskazówek zegara celuje się ponownie na punkt początkowy, który obserwuje się powtórnie (jest to półseria - półpoczet). Następnie po przerzuceniu lunety przez zenit i obrocie alidady o 180° wykonuje się pomiar w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. W drugiej półserii, podobnie jak w pierwszej rozpoczyna się i kończy obserwacje od kierunku do punktu wyjściowego. Obie półserie tworzą pełną serię (poczet) pomiaru kierunku. Kontrolą pomiarów jest wartość odczytu zamknięcia półserii a następnie pełnej serii. Odchyłka zamknięcia jest to różnica między odczytami kierunku początkowego i zamykającego. Nie powinna przekraczać dwukrotnej wartości błędu średniego różnicy tych kierunków, czyli dla półserii                                                                   ,dla serii                 

mk - błąd pomiaru kierunku w jednej serii.

Gdy różnica jest większa pomiar powtarzamy.

Przed rozpoczęciem każdej następnej serii należy ponownie spoziomować teodolit. Przystępując do wykonania drugiej se...