sciagafiz.docx

(23 KB) Pobierz

1. Rachunek wektorowy
a=axi+ayj
a=ax2+ay2
a* b=ab*cosθ
wektor jednostkowy to wektor o długości 1.
a x b – iloczyn wektorowy.
2. Kinematyka materialnego
Rzut ukośny – cząsteczka porusza się
w pionie z pewną vo oraz g.
v0=v0xi+v0j
v0x=v0cosθ v0y=v0sinθ
zasięg rzutu: R=v02g*sin2θ
wysokość rzutu: H=v02 sin2α2g
3. Zasady dynamiki Newtona
-I Z.D.N.: Ciało, na które nie działają
żadne siły zewnętrzne nie zmienia pędu.
-II Z.D.N.: Jeżeli siły działające na ciało się
nie równoważą, to ciało porusza się
z przyspieszeniem.
-III Z.D.N.: Dwa ciała oddziałują na siebie
takimi sami siłami o różnych zwrotach.
-Popęd siły = zmiana pędu ciała:
F∆t=∆p
-Tarcie statyczne wtedy gdy chcemy ciało
wprawić w ruch. Kinetyczne wtedy gdy ciało
porusza się po powierzchni styku. Jest ono
skierowane przeciwnie do prędkości ciała.
Współczynnik tarcia: μ=FtFn
-Nieinercjalny układ odniesienia to taki,
dla którego nie ma zastosowania I Z.D.N.
tzn. poruszający się niejednostajnie wzgl.
układów inercjalnych.
4. Praca i energia
Praca to iloczyn siły i drogi, którą pokonało
ciało pod wpływem siły: W=F*s
Jednostką pracy jest dżul (J).
-Siły oporu aerodynamicznego:
Fo=cop2Av2; gdzie p=gęstość, A=pole
przekroju ciała, co=współczynnik oporu aer.
-Siła sprężystości: F=-kd; gdzie d to
przemieszczenie, a k to współczynnik spręż.
Praca wykonana przez Fs: W=-12kx2
Praca wykonana przez siłę zmienną:
x poczx końcFxdx
Energia potencjalna sprężystości: Ep=kx22
-Całkowita praca wykonana przez siłę zacho-
-wawczą nad cząstką poruszającą się po
dowolnej drodze zamkniętej = 0.
5. Układ punktów materialnych
-Środek masy ciała lub układu, to punkt, który
porusza się tak, jakby była w nim cała masa
układu, a wszystkie siły były do niego.
Położenie środka masy:
xśm=m1x1+ m2x2m1+m2; analogicznie dla y.
Środek masy = (xśm,yśm)
-przyspieszenie układu:
aśm=F1+F2+…+Fnmukładu
-pęd układu: p=vśm*mukładu
-Jeśli na układ cząstek nie działają siły
zewnętrzne lub ich wypadkowa = 0, to
całkowity pęd nie ulega zmianie.
-Jeśli zderzenie dwu ciał zachodzi w układzie
zamkniętym, to pędy ciał mogą się zmieniać,
ale pęd układu nie.
6. Ruch obrotowy
-Przesunięcie kątowe nie jest wektorem,
jest ono równe ilorazowi drogi i promienia.
-Okres obrotu: T=2πrv=2πω
7. Bryła sztywna
-Moment bezwładności informuje jak rozłożona
jest masa obracającego się ciała wokół osi jego
obrotu. I=miri2 – jest to wielkość stała dla
danego ciała i osi obrotu.
-Energia kinetyczna w ruchu obrotowym:
Ek=Iω22

-Moment bezwładności bryły względem osi
równoległej do osi przechodzącej przez środek
masy: I=Iśm+m*d2 – twierdzenie Steinera.
8. Zasada zachowania momentu pędu
-Jeżeli wypadkowy moment siły działającej na
układ = 0, to moment pędu nie zmienia się.
Gdy maleje wartość momentu bezwładności
rośnie wartość prędkości kątowej i odwrotnie.
9. Praca w ruchu obrotowym
Wzór: W=∆Ek=Iωkońcowe22-Iωpoczątkowe22
10. Statyka
-Ciała są w stanie równowagi statycznej, gdy
a) pęd środka masy jest stały
b) moment pędu względem środka masy też
-Gdy pęd jest stały, ale różny od 0, to nadal jest
równowaga, ale już nie statyczna.
-Środek ciężkości i środek masy ciała są w tym
samym punkcie. Siła ciężkości działająca na ciało
jest efektywnie przyłożona do środka ciężkości.
11. Pola sił centralnych
-Pole sił centralnych to takie, w którym jego linie
sił spotykają się we wspólnym punkcie, w którym
znajduje się ciało wytwarzające to pole.
-I prawo Keplera: wszystkie planety poruszają się
po elipsach, w której ognisku znajduje się słońce.
-II prawo Keplera: linia łącząca planetę ze słońcem
zakreśla jednakowe pola powierzchni w jednakowych
odstępach czasu (zasada zachowania momentu pędu).
-III prawo Keplera: T2=4π2GMr3; gdzie M-masa słońca.
12. Pole grawitacyjne
-Prawo powszechnego ciążenia mówi, że każda cząstka
przyciąga każdą inną cząstkę siłą ciężkości o wartości:
F=Gm1m2r2
-PPC może być stosowane dla ciał rzeczywistych pod
warunkiem, że są małe relatywnie do odległości.
-Ciało w kształcie jednorodnej powłoki kulistej
przyciąga cząstkę znajdującą się na zewnątrz powłoki,
jak gdyby cała masa powłoki była skupiona w środku
(Ziemia i jabłko np.).
-Im większa wysokość, tym słabsze jest przyciąganie.
-Grawitacyjna energia potencjalna: Ep=-GMmr
Energia ta odnosi się do układu dwóch cząstek
i nie można jej podzielić. Gdy istnieje duża różnica mas
(piłka tenisowa i Ziemia) można pominąć zmiany energii
tego ciężkiego.
Energię potencjalną bada się zawsze parami, także dla
większej ilości ciał.
-Potencjalność pola sił jest równoważna zachowawczości
tych sił. Pole zachowawcze, to takie, w którym praca
zależy od położenia początkowego i końcowego, a nie
od przebytego toru.
-Pierwsza prędkość kosmiczna:
v=GMR – jest to prędkość jaką musi mieć ciało aby móc
poruszać się po orbicie kołowej w pobliżuj Ziemi.
-Druga prędkość kosmiczna:
v=2GMR –jest to tzw. „prędkość ucieczki”. Cząstka może
uwolnić się od działania przyciągania grawitacyjnego, jeżeli
nada się jej prędkość początkową v.
13. Ruch harmoniczny i falowy
-Fale dzielą się na: mechaniczne, elektromagnetyczne
i fale materii. Inny podział to: poprzeczne (wolniejsze)
i podłużne (szybsze). ∆t=dvpoprzeczne-dvpodłużne
Wzór ogólny: yx,t=A*sinkx-ωt; gdzie:
y(x,t) – przemieszczenie, A – amplituda, k – liczba falowa,
x – położenie, w – częstość kołowa, t- czas.
Amplituda to bezwzględna wartość maksymalnego
wychylenia. Liczba falowa to k=2πγ, gdzie γ to długość fali.
Długość fali to odległość między takim samym położeniem
punktów.
Częstość kołowa ω=2πT, gdzie T to okres fali (czas, w którym
element ciała wykona pełne drganie).
Częstość (częstotliwość) fali: v=1T albo v=ω2π, jest to ilość
drgań w jednostce czasu.
Dla fali biegnącej prędkość wyraża wzór: v=γT



-Gdy dwie fale sinusoidalne o tych samych amplitudach
i długościach fali biegną w tym samym kierunku to zachodzi
zjawisko interferencji.
Jeżeli fale są dokładnie zgodne w fazie, to ich apmlituda będzie
dwa raz większa. Jeżeli grzbiet jednej pokrywa się z doliną
drugiej, to wyjdzie fala płaska. Jeżeli fale biegną w przeciwnych
kierunkach, to wyjdzie z tego fala stojąca.
-Rezonans to w ruchu harmonicznym ma miejsce gdy ωwym=ω;
gdzie ω to częstość kołowa układu, a ωwym to wymuszona częstość
kołowa. Jeżeli są różne, to ciało drga z częstością ωwym

Zgłoś jeśli naruszono regulamin