Manitou.pdf

GRAHAM MASTERTON

MANITOU

„Zapytany jakiż jest Demona owego wygląd, prastary Czarnoksiężnik Misquamacus za-

krył twarz tak, że jeno Oczy jego widać było, po czem dał niezwykłą a Szczegółową Relacje.

Prawił, iż jest on czasem mały a masywny, jako Wielka Ropucha, czasem zaś wielki i niby

chmura; bez Kształtu lecz z obliczem, z którego wyrastają Węże.”

H. P. Lovercra

PROLOG

Zadźwięczał telefon. Nie podnosząc głowy doktor Hughes wysunął rękę w poszuki-

waniu aparatu. Jego dłoń przesunęła się przez stosy papierów, butelki atramentu, gazety

sprzed tygodnia i zgniecione pudełka po kanapkach; wreszcie znalazła i podniosła słu-

chawkę.

Doktor Hughes przyłożył ją do ucha. Wyostrzona irytacją twarz upodabniała go do

wiewiórki, starającej się ukryć swoje orzechy.

— Hughes? Tu McEvoy.

— Słucham? Przykro mi, doktorze McEvoy, ale jestem bardzo zajęty.

— Nie chciałbym panu przeszkadzać, doktorze Hughes, ale mam tu pewną pacjent-

kę... Powinna pana zainteresować.

Hughes pociągnął nosem.

— Co to za pacjentka? — zapytał zdejmując okulary. — Proszę posłuchać, doktorze,

to bardzo uprzejme z pana strony, że mnie pan zawiadomił, ale mam tu górę papierko-

wej roboty i naprawdę nie mogę...

McEvoy nie dawał się zbyć.

— Naprawdę uważam, że to pana zaciekawi. Interesują pana guzy, prawda? No, więc

mam tu guz nad guzy.

— Co w nim takiego niezwykłego?

— Jest zlokalizowany na karku. Pacjentka rasy kaukaskiej, dwadzieścia trzy lata. Żad-

nych danych na temat poprzednich narośli nowotworowych, ani łagodnych, ani złośli-

wych.

— I?

— Ten guz się porusza — oznajmił McEvoy. — Rusza się, jakby pod skórą było coś

żywego.

Hughes rysował długopisem kwiaty. Przez chwilę milczał marszcząc czoło, po czym

zapytał:

— Rentgen?

— Wyniki za dwadzieścia minut.

— Pulsacja?

— Na dotyk przypomina każdy inny guz. Tyle, że się wije.

— Próbował pan nacięcia? Może to zwykła infekcja.

— Wolę zaczekać na zdjęcia.

Hughes w zamyśleniu ssał koniec długopisu. Przebiegał w myślach karty wszystkich

medycznych książek, jakie w życiu czytał, szukając podobnego przypadku, preceden-

su, czegokolwiek co by przypominało poruszającego się guza. Jakoś nie potraił nicze-

go znaleźć. Może był zmęczony.

— Doktorze Hughes?

— Tak, jestem tutaj. Proszę posłuchać, która teraz godzina?

— Dziesięć po trzeciej.

— W porządku, doktorze. Zaraz schodzę na dół.

Odłożył słuchawkę i dłuższą chwilę przecierał oczy. Był dzień Świętego Walentego

i na zewnątrz, na ulicach Nowego Jorku, temperatura spadła do minus 10°C, a ziemię

pokrywała piętnastocentymetrowa warstwa śniegu. Pod pochmurnym, stalowoszarym

niebem samochody pełzły przed siebie niemal bezszelestnie. Widziane z osiemnastego

piętra Szpitala Sióstr Jeruzalem miasto jaśniało tajemniczym blaskiem. Jakbym znalazł

się na księżycu, pomyślał Hughes. Albo na końcu świata. Albo w epoce lodowcowej.

Były jakieś problemy z ogrzewaniem, więc siedząc w świetle stołowej lampy nie zdej-

mował płaszcza — wyczerpany młody człowiek w wieku trzydziestu trzech lat, z no-

sem ostrym i spiczastym jak skalpel i zwichrzoną, ciemnobrązową czupryną. Wyglą-

dał raczej na młodocianego mechanika samochodowego niż na eksperta od nowotwo-

rów złośliwych.

Drzwi gabinetu otworzyły się przed pulchną, białowłosą dziewczyną w założonych

nad czołem okularach w czerwonej oprawce. Niosła plik dokumentów i iliżankę kawy.

— Jeszcze trochę papierów, doktorze Hughes. Pomyślałam, że przyda się panu też coś

na rozgrzewkę.

— Dziękuję ci, Mary — otworzył teczkę, którą przyniosła i mocniej pociągnął no-

sem. — Jezu, co to za paskudztwo? Mam tu być konsultantem, a nie urzędasem. Wiesz

co? Zabierz to i daj doktorowi Ridgewayowi. On lubi papiery. Lubi je bardziej niż cia-

ło i krew.

Mary wzruszyła ramionami.

— Doktor Ridgeway kazał przekazać to panu.

Hughes wstał. W płaszczu przypominał Charlie Chaplina z „Gorączki złota”. Mach-

nął teczką przewracając swą jedyną kartkę na Św. Walentego, którą — wiedział — przy-

słała mu matka.

— No dobrze, przejrzę to później. Zjeżdżam na dół do doktora McEvoy. Ma tam ja-

kąś pacjentkę i chce, żebym ją obejrzał.

— Czy długo to potrwa, doktorze? — spytała Mary. — O szesnastej trzydzieści ma

pan zebranie.

Spojrzał na nią ze znużeniem, jak gdyby zastanawiał się, kim jest.

— Długo? Nie, nie przypuszczam. Tylko tyle, ile będzie trzeba.

Wyszedł z gabinetu na rozjaśniony świetlówkami korytarz. Szpital Sióstr Jeruzalem

był drogą, prywatną kliniką i nigdy nie pachniało tu niczym tak funkcjonalnym jak kar-

bol czy chloroform. Korytarze wyłożono grubym, czerwonym pluszem, a na każdym

rogu stały świeże kwiaty. Wyglądało to raczej na hotel, jeden z tych, do których wyżsi

urzędnicy w średnim wieku zabierają swoje sekretarki na weekendy męczącego tarza-

nia się w grzechu.

Hughes wezwał windę i zjechał na piętnaste piętro. Patrząc na swe odbicie w lu-

strze doszedł do wniosku, że bardziej wygląda na chorego niż niektórzy z jego pacjen-

tów. Może wybrałby się na wakacje? Matka zawsze lubiła Florydę. Mogliby też odwie-

dzić jego siostrę w San Diego.

Minął dwie pary wahadłowych drzwi i wszedł do gabinetu McEvoya. Doktor McE-

voy był niewysokim, krępym mężczyzną, którego białe fartuchy niezmiennie mocno ci-

snęły pod pachami, przywodząc na myśl podwiązaną do operacji żyłę. Przypominają-

cą księżyc w pełni twarz zdobił mały, płaski nos Irlandczyka. Grywał w szpitalnej dru-

żynie futbolowej, dopóki w ostrym zwarciu nie pękła mu rzepka kolanowa. Od tamtej

pory kulał — nieco przesadnie.

— Cieszę się, że pan przyszedł — uśmiechnął się. — To naprawdę dziwny przypadek,

a wiem, że jest pan najlepszym specjalistą na świecie.

— Przesada — odparł Hughes. — Niemniej dziękuję za komplement.

McEvoy wsadził palec do ucha i pokręcił nim w zamyśleniu.

— Zdjęcia powinny być gotowe za pięć, dziesięć minut. Do tego czasu właściwie nie

wiem, co robić.

— Czy mógłbym zobaczyć pacjentkę? — spytał Hughes.

— Naturalnie. Siedzi w poczekalni. Na pańskim miejscu zdjąłbym płaszcz, bo pomy-

śli, że ściągnąłem pana z ulicy.

Hughes odwiesił swoje sfatygowane okrycie i ruszył za McEvoyem do jasno oświe-

tlonej poczekalni. Na fotelach leżały kolorowe magazyny, w akwarium pływały tropi-

kalne rybki. Poprzez żaluzje wpadał niezwykły, metaliczny poblask spadłego po połu-

dniu śniegu.

W rogu, czytając numer „Sunset” siedziała szczupła, ciemnowłosa dziewczyna. Mia-

ła pociągłą, delikatną twarz — jak elf, pomyślał Hughes. Ubrana była w prostą sukienkę

koloru kawy, przy której jej cera zdawała się trochę ziemista. Jedynie pełna niedopałków

popielniczka i chmura dymu w powietrzu wskazywały, że jest zdenerwowana.

— Panno Tandy — odezwał się McEvoy. — To jest doktor Hughes, ekspert od tego

typu chorób. Chciałby tylko panią obejrzeć i zadać kilka pytań.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: