Cechy DNA:
· zwykle dwa przeciwbieżne łańcuchy polinukleotydowe – jeden o kierunki 5’→3’, drugi 3’→5’
· dwa łańcuchy tworzą parę prawoskrętnych heliksów zwiniętych wokół wspólnej osi
· łańcuchy zbudowane są tak, że rdzeń pentozowo-fosforanowy jest na zewnątrz, a zasady azotowe są skierowane ku osi helisy
· pierścienie zasad azotowych leżą w płaszczyźnie prostopadłej do osi helisy
· łańcuchy są utrzymywane, dzięki obecności wiązań wodorowych ich zasad azotowych, które są ustawione naprzeciw siebie
· odległość od atomu fosforu reszty fosforanowej do osi heliksu wynosi 1 nm, czyli średnica helisy to ok 2 nm
· stała szerokość helisy na całej swojej długości wymaga parowania się adeniny (A) z tyminą (T) i guaniny (G) z cytozyną (C)
· na jeden skręt helisy przypada ok 10 par nukleotydów (3,4 nm), a odległość między kolejnymi nukleotydami jednego łańcucha wynosi 0,34 nm
· atomy azotu przy węglach 4. cytozyny i 6. adeniny występują częściej w formie aminowej (–NH2), a atomy tlenu przy węglu 6. guaniny i 4. tyminy mają formę ketonową (=C=O)
· zasady azotowe łączą się wiązaniem 1-N-glikozydowym w przypadku pirymidyn i 9-N-glikozydowym w przypadku puryn z grupą –OH przy węglu 1’ pentozy
· adenina łączy się wiązaniem podwójnym z tyminą, a guanina wiązaniem potrójnym z cytozyną
· kolejność (sekwencja) nukleotydów w DNA nie podlega żadnym ograniczeniom – jedynie musi zostać spełniona zasada komplementarności zasad
Replikacja u Procaryota:
· synteza starterów (prymaza związana z helikazą 5’→3’)
· starter ma długość około 5 (rybo)nukleotydów
· synteza startera jest konieczna, ponieważ polimeraza DNA może tylko wydłużać już istniejący łańcuch, obojętnie RNA czy DNA
· ciągła synteza nici wiodącej (polimeraza DNA III) i synteza nici opóźnionej poprzez syntezę fragmentów Okazaki (także polimeraza DNA III)
· fragmenty Okazaki mają długość około 1000 d-nukleotydów
· każdy fragment Okazaki wymaga najpierw syntezy startera RNA
· starter nici wiodącej i kolejne startery fragmentów Okazaki są usuwane przez polimerazę DNA I o aktywności egzonukleazy 5’→3’, a na ich miejsce są wbudowywane d-nukleotydy
· fragmenty Okazaki są łączone przez ligazę DNA
· połączenie się przeciwnych widełek replikacyjnych
Replikacja u Eucaryota:
· ze względu na wielkość eukariotycznej informacji genetycznej musi powstać wiele miejsc inicjacji replikacji i replikonów
· synteza starterów (prymaza związana z polimerazą DNA α)
· starter ma długość około 10-200 (rybo)nukleotydów
· ciągła synteza nici wiodącej (polimeraza DNA δ (delta)) i synteza nici opóźnionej poprzez syntezę fragmentów Okazaki (polimeraza DNA α)
· starter nici wiodącej i kolejne startery fragmentów Okazaki są usuwane przez polimerazę DNA β o aktywności egzonukleazy 5’→3’, a na ich miejsce są wbudowywane d-nukleotydy
· fragmenty chromatyny ulegające transkrypcji są replikowane jako pierwsze
· telomeraza katalizuje dobudowę telomerowych końców nici opóźnionej
· połączenie się kolejnych baniek replikacyjnych w replikonach
Tabela 1. Różnice w replikacji u Procaryota i Eucaryota
cecha
grupa organizmów
Procaryota
Eucaryota
struktura DNA
kolista cząsteczka zwana chromosomem bakteryjnym
chromatyna upakowana w formę pałeczkowatych chromosomów
ilość miejsc replikacji
jedno (ori)
wiele
polimerazy
pol I, pol II, pol III
pol α, pol β, pol δ, pol γ
synteza nici
wiodącej
pol III
pol δ (delta)
opóźnionej
pol α
synteza starterów
prymaza związana z helikazą 5’→3’
prymaza związana z polimerazą α
zastępowanie rybonukleotydów startera d-nukleotydami
pol I
pol β
aktywność egzonukleazy
5’→3’
3’→5’
pol δ
Cztery podstawowe różnice w inicjacji transkrypcji u Prokaryota i Eukaryota
jedna polimeraza RNA
trzy jądrowe polimerazy RNA
przyłączenie polimerazy
bez pomocy dodatkowych czynników
tylko za pomocą tzw. podstawowych czynników transkrypcyjnych (GTF)
położenie sekwencji wiążących białka regulatorowe
zwykle jedna sekwencja w pobliżu promotora
sekwencje wiążące zarówno przed, jak i za genem
wpływ upakowania DNA
mały lub brak
istotny
Tra...
jerzybroniszewski