dna.doc

(150 KB) Pobierz
Cechy DNA:

Cechy DNA:

·         zwykle dwa przeciwbieżne łańcuchy polinukleotydowe – jeden o kierunki 5’→3’, drugi 3’→5’

·         dwa łańcuchy tworzą parę prawoskrętnych heliksów zwiniętych wokół wspólnej osi

·         łańcuchy zbudowane są tak, że rdzeń pentozowo-fosforanowy jest na zewnątrz, a zasady azotowe są skierowane ku osi helisy

·         pierścienie zasad azotowych leżą w płaszczyźnie prostopadłej do osi helisy

·         łańcuchy są utrzymywane, dzięki obecności wiązań wodorowych ich zasad azotowych, które są ustawione naprzeciw siebie

·         odległość od atomu fosforu reszty fosforanowej do osi heliksu wynosi 1 nm, czyli średnica helisy to ok 2 nm

·         stała szerokość helisy na całej swojej długości wymaga parowania się adeniny (A) z tyminą (T) i guaniny (G) z cytozyną (C)

·         na jeden skręt helisy przypada ok 10 par nukleotydów (3,4 nm), a odległość między kolejnymi nukleotydami jednego łańcucha wynosi 0,34 nm

·         atomy azotu przy węglach 4. cytozyny i 6. adeniny występują częściej w formie aminowej (–NH2), a  atomy tlenu przy węglu 6. guaniny i 4. tyminy mają formę ketonową (=C=O)

·         zasady azotowe łączą się wiązaniem 1-N-glikozydowym w przypadku pirymidyn i 9-N-glikozydowym w przypadku puryn z grupą –OH przy węglu 1’ pentozy

·         adenina łączy się wiązaniem podwójnym z tyminą, a guanina wiązaniem potrójnym z cytozyną

·         kolejność (sekwencja) nukleotydów w DNA nie podlega żadnym ograniczeniom – jedynie musi zostać spełniona zasada komplementarności zasad

 

Replikacja u Procaryota:

  1. identyfikacja miejsca początku replikacji
  2. rozplecenie helisy DNA helikaza DNA 5’→3’ i stabilizacja ssDNA (białka DBP lub SSB i topoizomeraza I)
  3. utworzenie widełek replikacyjnych
  4. inicjacja syntezy DNA

·         synteza starterów (prymaza związana z helikazą 5’→3’)

·         starter ma długość około 5 (rybo)nukleotydów

·         synteza startera jest konieczna, ponieważ polimeraza DNA może tylko wydłużać już istniejący łańcuch, obojętnie RNA czy DNA

  1. elongacja (w kierunku 5’→3’)

·         ciągła synteza nici wiodącej (polimeraza DNA III) i synteza nici opóźnionej poprzez syntezę fragmentów Okazaki (także polimeraza DNA III)

·         fragmenty Okazaki mają długość około 1000 d-nukleotydów

·         każdy fragment Okazaki wymaga najpierw syntezy startera RNA

·         starter nici wiodącej i kolejne startery fragmentów Okazaki są usuwane przez polimerazę DNA I o aktywności egzonukleazy 5’→3’, a na ich miejsce są wbudowywane d-nukleotydy

·         fragmenty Okazaki są łączone przez ligazę DNA

  1. terminacja syntezy nowego „chromosomu”

·         połączenie się przeciwnych widełek replikacyjnych

  1. rozdzielenie dwóch kolistych „chromosomów” – topoizomeraza II

 

Replikacja u Eucaryota:

  1. identyfikacja miejsca początku replikacji
  2. rozplecenie helisy DNA – helikaza DNA 5’→3’ i stabilizacja ssDNA (białka DBP lub SSB i topoizomeraza I)
  3. utworzenie widełek replikacyjnych i „baniek” replikacyjnych

·         ze względu na wielkość eukariotycznej informacji genetycznej musi powstać wiele miejsc inicjacji replikacji i replikonów

  1. inicjacja syntezy DNA

·         synteza starterów (prymaza związana z polimerazą DNA α)

·         starter ma długość około 10-200 (rybo)nukleotydów

·         synteza startera jest konieczna, ponieważ polimeraza DNA może tylko wydłużać już istniejący łańcuch, obojętnie RNA czy DNA

  1. elongacja (w kierunku 5’→3’)

·         ciągła synteza nici wiodącej (polimeraza DNA δ (delta)) i synteza nici opóźnionej poprzez syntezę fragmentów Okazaki (polimeraza DNA α)

·         fragmenty Okazaki mają długość około 1000 d-nukleotydów

·         każdy fragment Okazaki wymaga najpierw syntezy startera RNA

·         starter nici wiodącej i kolejne startery fragmentów Okazaki są usuwane przez polimerazę DNA β o aktywności egzonukleazy 5’→3’, a na ich miejsce są wbudowywane d-nukleotydy

·         fragmenty Okazaki są łączone przez ligazę DNA

·         fragmenty chromatyny ulegające transkrypcji są replikowane jako pierwsze

·         telomeraza katalizuje dobudowę telomerowych końców nici opóźnionej

  1. terminacja

·         połączenie się kolejnych baniek replikacyjnych w replikonach

  1. rekonstrukcja struktury chromatyny

 

Tabela 1. Różnice w replikacji u Procaryota i Eucaryota

cecha

grupa organizmów

Procaryota

Eucaryota

struktura DNA

kolista cząsteczka zwana chromosomem bakteryjnym

chromatyna upakowana w formę pałeczkowatych chromosomów

ilość miejsc replikacji

jedno (ori)

wiele

polimerazy

pol I, pol II, pol III

pol α, pol β, pol δ, pol γ

synteza nici

wiodącej

pol III

pol δ (delta)

opóźnionej

pol α

synteza starterów

prymaza związana z helikazą 5’→3’

prymaza związana z polimerazą α

zastępowanie rybonukleotydów startera d-nukleotydami

pol I

pol β

aktywność egzonukleazy

5’→3’

pol I

pol β

3’→5’

pol I, pol II, pol III

pol δ

 

Cztery podstawowe różnice w inicjacji transkrypcji u Prokaryota i Eukaryota

cecha

grupa organizmów

Procaryota

Eucaryota

polimerazy

jedna polimeraza RNA

trzy jądrowe polimerazy RNA

przyłączenie polimerazy

bez pomocy dodatkowych czynników

tylko za pomocą tzw. podstawowych czynników transkrypcyjnych (GTF)

położenie sekwencji wiążących białka regulatorowe

zwykle jedna sekwencja w pobliżu promotora

sekwencje wiążące zarówno przed, jak i za genem

wpływ upakowania DNA

mały lub brak

istotny

 

 

Tra...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin