199200409.pdf

Wrzesień 2004

Nr 199

K R Z Y Ż O D D Z I E L A D W I E K L A S Y

WIERNI WIEKU ŻYDOWSKIEGO (DOM SŁUG) – ZIEMSKIE OBIETNICE,

ZMARTWYCHWSTANIE DO DOSKONAŁEJ LUDZKIEJ NATURY

WIERNI WIEKU EWANGELII (DOM SYNÓW) – NIEBIAŃKIE OBIETNICE,

ZMARTWYCHWSTANIE DO BOSKIEJ NATURY

B IBLIA stawia wiarę przed uczynkami, ponie-

Dopiero kiedy Jezus przyszedł na ziemię i umarł na

Kalwaryjskim Krzyżu, sprawiedliwy za niesprawie-

dliwych, On mógł przyprowadzić niektórych z po-

wrotem do Boga i otworzyć drzwi do synostwa. W

harmonii z tym Apostoł Paweł oświadcza: „A był

Mojżesz wierny we wszystkim domu jego [w domu

sług] .... Ale Chrystus jako syn nad domem swoim

panuje [nad domem synów]” (Żyd. 3:5,6).

Bracia żyjący przed czasem Krzyża i po nim

Istnieje wyraźnie zaznaczony podział pomię-

dzy szlachetnymi braćmi żyjącymi przed czasem

Krzyża, z których ostatnim był Jan Chrzciciel, a

wiernymi wierzącymi od czasów Jezusa, z których

pierwsi to Apostołowie. To, że Jan Chrzciciel był

ostatnim ze Starożytnych Godnych, potwierdzają

słowa Mistrza: „Większego proroka z tych, którzy

się z niewiast rodzą, nie ma nad Jana Chrzciciela

żadnego; lecz kto najmniejszy jest w królestwie Bo-

żym, większy jest, niżeli on” (Łuk. 7:28).

Apostoł Paweł czyni podział pomiędzy Staro-

żytnymi Godnymi, którzy poprzedzali czas Krzyża

a naśladowcami Jezusa. On wylicza imiona wybit-

nych wiernych przeszłości – Enocha, Abrahama,

Dawida i innych. Opisuje czyny ich wiary i mówi,

że oni byli przyjemni Bogu, szlachetni, zasługujący

na pochwałę. Potem Apostoł zwraca uwagę na fakt,

że oni nigdy nie otrzymali obietnic, które Bóg im

uczynił.

Dostrzegamy, że przed czasem Jezusa Bóg nie

obiecywał wiernym nagrody w niebie. Wszystkie

waż żadne uczynki nie mogą być przyjęte

przez Boga, jeśli nie wypływają z wiary. Dlate-

go jest napisane: „Bez wiary nie można podobać się

Bogu.” Natchnione Słowo zwraca naszą uwagę na

dwie oddzielne klasy ludzi pobudzanych przez wia-

rę, obie podobające się Bogu i obie ostatecznie wy-

soce nagrodzone przez Wszechmogącego. Pierw-

sza z tych klas żyła przed przyjściem Jezusa na zie-

mię, a druga po Jego odejściu. Pierwsza klasa wier-

nych, klasa sług, jest znana jako Starożytni Godni,

ponieważ żyli w starożytnych czasach trwając wier-

nie wśród największych utrapień. Dla drugiej z tych

klas Wodzem i Głową był Jezus, a Pismo Święte na-

zywa ich synami Bożymi. To rozróżnienie lub po-

dział ludu Bożego, chociaż wyraźnie zaznaczone w

Biblii, jest niedostrzegane przez większość ludzi.

Niezależnie od tego jak wierni czy lojalni byli

prorocy Starego Testamentu – tak jak Enoch, Abra-

ham, Dawid i Jeremiasz – oni nie mogli być uznani

przez Boga jako członkowie domu synów, ponie-

waż żyli przed przyjściem Jezusa. Powołanie do sy-

nostwa i członkostwa w klasie Kościoła wówczas

jeszcze się nie rozpoczęło – ponieważ Jezus nie

skosztował jeszcze „śmierci za każdego człowieka.”

Czytamy, że Adam w swej doskonałości był uzna-

ny za syna Bożego (Łuk. 3:38). Od czasu kiedy

grzech wszedł na świat z powodu nieposłuszeń-

stwa Adama, Bóg nie mógł uznać nikogo z upadłej

ludzkiej rodziny za Swego syna – wszyscy zgrze-

szyli i nie mogli wypełnić wymaganej doskonałości.

„P ODNIEŚCIE S ZTANDAR DO N ARODÓW ” – Izaj. 62:10

Spis Treści —

Wrzesień 2004

Krzyż oddziela dwie klasy – 130

Wierni Starego i Nowego Testamentu

Biegacze w wyścigu – 135

Poemat

Wiara – zamanifestowana – 136

Wiara pobudza do dobrych uczynków

Pytania biblijne – 138

* Co znaczy Psalm 45:17?

* Przymierze ludu

* Wielu powołanych, mało wybranych

* Wieczerza Pańska i pełnia księżyca

Słudzy Boga i człowieka – 140

John Bunyan: autor Wędrówki Pielgrzyma

Duchowe obietnice dla Izraela – 142

W Boskim właściwym czasie te obietnice

przyniosą błogosławieństwa dla wszystkich

Dla młodych czytelników – 144

Wyzwanie na Górze Karmel

Sz tandar Biblijny i Zwiastun Chrystusowego Królestwa (ISSN 1732–0089) Miesięcznik – Wydawany przez Świecki Ruch Misyjny

„Epifania” w Nowym Dworze Mazowieckim. Redaktor: Ralph M. Herzig, Pa. 19425 - 2700, USA, Redaktor odpowiedzialny w Polsce:

Piotr Woźnicki, ul. Zdobywców Kosmosu 17, 05-100 Nowy Dwór Mazowiecki. Witryna internetowa: http://epifania.pl

e-mail: srme@epifania.pl Cena: pojedynczego numeru – 2 zł; prenumerata roczna (12 numerów) – 24 zł.

obietnice dla Starożytnych Godnych, które pobu-

dzały ich gorliwość i oddanie, były ziemskimi obiet-

nicami. Przykładem jest obietnica uczyniona Abra-

hamowi – „Podnieś teraz swe oczy i spójrz z miej-

sca, na którym jesteś – ku północy, ku południowi,

na wschód i na zachód; ponieważ całą ziemię, któ-

rą widzisz, Ja dam tobie i potomkom twoim na wie-

ki” (1 Moj. 13:14,15; 17:8, Nowa King James Version ).

Święty Szczepan zwraca naszą uwagę na fakt,

że obietnica uczyniona Abrahamowi, chociaż jesz-

cze niewypełniona, jest zagwarantowana przez Bo-

ską obietnicę. On oświadcza, że Abraham nie otrzy-

mał tej ziemi nawet na stopę swej nogi. Ta obietni-

ca dla Abrahama i jej wypełnienie jest podstawą

do zmartwychwstania Abrahama, że w Boskim

właściwym czasie odziedziczy tę ziemię razem ze

swymi potomkami.

Z drugiej strony, obietnice Nowego Testamen-

tu są wyłącznie duchowymi – niebiańskimi obietni-

cami, „rzeczami w górze.” Chrześcijańscy wierni

Wieku Ewangelii mają obiecany udział z Jezusem w

niebiańskim Królestwie, które On założy w czasie

Swej drugiej obecności. Oni są współdziedzicami z

Nim – „Jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z

nim byli uwielbieni” (Rzym. 8:17). Oni mają obieca-

ne, że będą w niebiańskim królestwie Kapłanów

(w sferze duchowej); natomiast Starożytnym God-

nym obiecano, że staną się „książętami na całej zie-

mi” (1 Piotra 2:9; Obj. 20:6; Ps. 45:17).

Z ludzkiej do Boskiej natury

Naśladowcy Jezusa, Kościół, składający się za-

równo z Żydów jak i z pogan, mieli obiecaną prze-

mianę natury – z ludzkiej do Boskiej. Ta przemia-

na rozpoczęła się spłodzeniem z ducha, w czasie ich

poświęcenia się Bogu, a zakończyła się podczas

zmartwychwstania – ich narodzeniem do Boskiej

natury. To nastąpiło po tym, gdy wiernie zakończy-

li swój chrześcijański bieg w śmierci. W pierwszym

zmartwychwstaniu oni zostali „przemienieni w oka

mgnieniu” – „bywa wsiane w słabości, a będzie

wzbudzone w mocy; bywa wsiane ciało cielesne, a

będzie wzbudzone ciało duchowe.” Starożytni

Godni nie otrzymali spłodzenia z ducha do nowej

natury, dlatego zmartwychwstaną do ludzkiej do-

skonałości na ziemi.

W Żyd. 11:39,40, przeciwstawiając sobie te dwie

klasy, Apostoł oświadcza, że Starożytni Godni

„świadectwo otrzymawszy przez wiarę, nie dostą-

pili obietnicy [ziemskiej nagrody]; przeto, że Bóg o

nas [o Kościele] coś lepszego przejrzał, aby oni bez

nas nie stali się doskonałymi.” Innymi słowami,

Bóg od początku zaplanował, że Chrystus będzie

pierwszy – Jezus Głowa, a potem Kościół, Jego Cia-

ło. Ci szczególni synowie, na początku swego

Apostoł jest głębokim i przekonującym

logikiem, ponieważ w tych słowach

nakłania do przypomnienia sobie licznych

Starożytnych Godnych (Żyd. 11)

i rozważenia ich cierpień oraz ich

wierności i lojalności okazanej wobec Boga.

chrześcijańskiego doświadczenia otrzymali spło-

dzenie do duchowej natury, a po ich udoskonale-

niu byli gotowi do narodzin jako Boskie istoty w

„pierwszym zmartwychwstaniu.” Po skompleto-

waniu klasy Kościoła i udzieleniu im niebiańskich

stanowisk chwały, czci i Boskiej natury, zaczną się

wypełniać Boskie obietnice dla Starożytnych God-

nych i ostatecznie obejmą „wszystkie rodziny zie-

mi” (1 Moj. 12:3; Gal. 3:29).

Bóg ma zapas błogosławieństw czekających na każ-

dego członka ludzkiej rodziny chętnego do przyję-

cia ich na Jego warunkach. Lecz największe nagro-

dy są zapewnione dla klasy Kościoła – „maluczkie-

go stadka”, któremu Ojciec z wielkim zadowole-

niem udzieli królestwa w chwale, czci i urzędzie

wspólnie z Jezusem, w dziele błogosławienia świa-

ta podczas Jego tysiącletniego panowania.

Apostoł zachęca ich do spojrzenia wstecz na

Starożytnych Godnych, aby ich wierny przykład

był bodźcem do ich wiary i gorliwości. Następnie

napomina ich, aby patrzyli na wielki Przykład –

Pana Jezusa – i studiowali Jego życie, cierpienia i na-

grodę, aby nie doznać zniechęcenia w chrześcijań-

skim biegu (Żyd. 12:1-3).

TOR CHRZEŚCIJAŃSKIEGO BIEGU

Dlatego mając wokół siebie tak wielki obłok ogarnia-

jących nas świadków, odłóżmy wszelki ciężar i grzech,

który tak bardzo nas dręczy i z cierpliwością podążajmy

w wyznaczonych nam zawodach – Żyd. 12:1.

Apostoł jest głębokim i przekonującym logi-

kiem, ponieważ w tych słowach nakłania do przy-

pomnienia sobie licznych Starożytnych Godnych

(Żyd. 11) i rozważenia ich cierpień oraz ich wierno-

ści i lojalności okazanej wobec Boga. Następnie on

chce, abyśmy traktowali ich jak obłok obserwujący

Kościół w jego codziennej pracy i służbie dla Pana

pod trudami przekleństwa. To Kościołowi udzielo-

no jeszcze większych błogosławieństw stania się

synami Boga na Boskim poziomie istnienia – otrzy-

mania „Boskiej natury” (Jana 1:12; 2 Piotra 1:4).

W RZESIEŃ 2004

131

To im, wraz z ich Panem i Głową, przypadnie rola

udzielenia stanowiska w Królestwie nie tylko Staro-

żytnym Godnym (Żyd. 11:40), lecz także udzielenia

błogosławieństw całej ludzkiej rodzinie – „kto pra-

gnie” w „czasach naprawienia wszystkich rzeczy”

podczas tysiącletniego panowania Chrystusa

(Dz.Ap. 3:19-21).

To tak, jak gdyby Apostoł Paweł mówił: Przez

wzgląd na wielkie rzeczy dokonane przez te wier-

ne charaktery przeszłości, które okazały taką wiarę

i ufność wobec Boga, i wiedząc, że my chrześcija-

nie jesteśmy otoczeni przez tak wielki

obłok świadków, wśród których

byli męczennicy, niech źró-

dło inspiracji wypływające

z ich przykładu, zachęca

nas do większej wier-

ności w podążaniu w

chrześcijańskim biegu.

prawdą także w odniesieniu do świata ludzkości w

ich przyszłej podróży po „drodze świętości” (Izaj.

35:8, KJV). Ta symboliczna droga, która wtedy bę-

dzie otwarta, będzie wymagać wysiłków przezwy-

ciężenia niedoskonałości ciała i osiągnięcia życia, a

nagrodą dla jej uczestników będzie doskonałość

ludzkiej natury. Apostoł Paweł pokazuje nam jak

Jezus podążał „wąską drogą” i przez wiarę oczeki-

wał na radość, którą Ojciec przed Nim wystawił. On

opowiada nam o wierności Jezusa i o tym, co wy-

cierpiał – o Krzyżu i jego hańbie. On podkreśla

wierność Ojca w wielkim wynagrodze-

niu Jezusa, w przyznaniu Jemu

miejsca po prawicy Boskiego

Majestatu. Potem następu-

je napomnienie, przede

wszystkim dla Kościo-

ła, lecz w zasadzie dla

każdego z ludu Boże-

go ubiegającego się o

życie wieczne: „Odłóż-

my wszelki ciężar,” każ-

dą przeszkodę, wszystko

co uniemożliwiałoby nam

godny i zwycięski bieg po tę

wielką nagrodę, którą Jezus otrzymał

i do której przez zasługę Jego ofiary, została za-

proszona Jego Oblubienica.

Apostoł przypomina nam, że jedną z najwięk-

szych przeszkód w podążaniu w chrześcijańskim

biegu jest grzech. Lud Pański jest nękany przez

grzech odziedziczony w ich upadłym człowieczeń-

stwie. Ten bieg wymaga nie tylko wytrwałości, lecz

także cierpliwości, ponieważ każdy, kto chce osią-

gnąć cel potrzebuje cierpliwości – będzie musiał być

wypróbowany i doświadczony w każdym szczegó-

le pod względem lojalności i oddania Niebiańskie-

mu Ojcu, Prawdzie i braciom. Tylko tacy, którzy

osiągną podobieństwo charakteru do ich Głowy i

Wodza na tej wąskiej drodze, mogą mieć nadzieję

na otrzymanie nagrody. Jeśli chodzi o Kościół, na-

grodą miało być przebywanie z ich Panem i podo-

bieństwo do Niego oraz udział w Jego chwale. Bóg

zdecydował, aby Kościół stał się podobny do obra-

zu Jego Syna (Rzym. 8:29), i wymogi charakteru dla

klasy Kościoła – dla tych, którzy biorą udział w bie-

gu wysokiego powołania podczas Wieku Ewangelii

– były o wiele bardziej rygorystyczne niż dla innych

klas ludu Bożego oraz dla przyszłej klasy restytucyj-

nej ubiegającej się o życie w Wieku Tysiąclecia.

CO TO ZA CIĘŻARY?

Ciężary, które mają być odłożone, prawdopo-

dobnie różnią się dla różnych ludzi. Ktoś mógł odzie-

dziczyć tytuły lub zaszczytne stanowisko. Apostoł

Paweł był jednym z takich. On urodził się jako oby-

ABRAHAM

ENOCH

ABEL

SARA

SAMUEL

JAN

CHRZCICIEL

DAWID

MOJŻESZ

GEDEON

IZAAK

Apostoł używa sło-

wa świadek w znacze-

niu ludzi, których życie

świadczyło o Prawdzie, lu-

dzi z których niektórzy straci-

li życie z powodu prawdy i takie

świadectwo powinno mieć silny wpływ na

starających się o zbawienie w wysokim powołaniu

Wieku Ewangelii. Ci Starożytni Godni, którzy daw-

no temu umarli, spoglądają na nas przez osiągnięcia

ich życia. Fakt, że oni od wieków już nie żyli, nie u-

mniejsza znaczenia figury retorycznej Apostoła.

Ten styl wyrażania się jest dzisiaj powszechnie uży-

wany. Jako ilustrację przypominamy słowa Napo-

leona, które przy pewnej okazji skierował do swej

armii: „Żołnierze, trzydzieści wieków spogląda na

was z góry!” Chociaż w rzeczywistości wieki nie

mogą spoglądać, jednak z pewnym sensie tego sło-

wa mogą, ponieważ możemy wglądać w przeszłość

i uświadamiać sobie wydarzenia, które mają trzy-

dzieści i więcej wieków.

Książęta w Królestwie Bożym

Apostoł pragnie, abyśmy przypomnieli sobie,

że ten „obłok świadków” otaczających klasę Ko-

ścioła, zachęcał ich do wytrwałości w biegu po na-

grodę podczas Wieku Ewangelii. Chociaż rozumie-

my, że ci „starożytni” nie uzyskali nagrody, o którą

ubiegał się Kościół, niemniej jednak, oni otrzymają

wspaniałą nagrodę – będą książętami w ziemskiej

części Tysiącletniego Królestwa.

On przedstawia naszym umysłom wizję trasy

wielkiego wyścigu, w którym Maluczkie Stadko by-

ło wtedy biegaczami – a w zasadzie wszyscy z ludu

Bożego biegną lub będą biec – aby otrzymać miej-

sce w Królestwie. Do pewnego stopnia to będzie

RAHAB

REBEKA

RACHELA

JAKUB

132

S ZTANDAR B IBLIJNY

watel rzymski – co było honorowym wyróżnieniem

w jego czasach. On porzucił tę pozycję, kiedy rozpo-

czął chrześcijański bieg. Jednak odwołał się do swe-

go rzymskiego obywatelstwa, kiedy było to korzyst-

ne w interesie Prawdy. Z drugiej strony, on nigdy

nie próbował obrać pośredniego sposobu postępo-

wania – aby najpierw zadowolić siebie i przypodo-

bać się światu, a potem mieć społeczność z ludem

Pańskim. Postawił Boga na pierwszym miejscu i po-

zwolił, aby inne rzeczy zostały usunięte na drugi

plan, jak sam się wyraził: „Bracia, nie uważam, że już

uchwyciłem: ale tę jedną rzecz czynię, zapominając

to, co jest za mną, a wytężając siły do tego, co przede

mną, dążę do celu nagrody wysokiego powołania

przez Boga w Jezusie Chrystusie” (Filip. 3:13,14, Ame-

rykańska Wersja Standardowa ).

Innym ciężarem dla niektórych może być bo-

gactwo. Osoba posiadająca dużo pieniędzy może

mieć utrudnienia w biegu przez sprzyjanie my-

ślom, że musi mieć duży dom, nabyć wiele posia-

dłości i żyć tak jak inni o tym samym statusie co

ona. Tak czyniąc, mogłaby sprzeniewierzyć się Pa-

nu, pomimo że nadal uczęszczałaby na nabożeń-

stwa z Pańskim ludem. Inne ciężary mogą obejmo-

wać talent do publicznego przemawiania, zbyt wy-

soką samoocenę czy pragnienie aprobaty ze strony

innych. Każdy, kto ma lub będzie miał pragnienie

zwycięstwa w biegu, do którego jest powołany,

musi odsunąć wszystkie te ciężary i każdy dodatko-

wy, który rozpozna jako taki, bo w przeciwnym ra-

zie będzie mieć takie utrudnienia, które nie pozwo-

lą mu właściwie biec. Niektórzy biegacze (Kościół)

okażą się więcej niż zwycięzcami i otrzymają nagro-

dę. Inni z powodu braku wiary lub miłości zaledwie

będą zbawieni i otrzymają niższe stanowiska.

Znikoma wartość ziemskich dóbr

Święty Paweł nawiązuje do tego, jak on oce-

niał ziemskie dobra – ambicję, zaszczyty, i tym po-

dobne. On rozważał je i porównywał z najbardziej

przez niego cenioną nagrodą wysokiego powołania

przez Boga w Chrystusie. Jego opinią na temat tych

ziemskich zaszczytów było, że są one jedynie stra-

tą i śmieciem, i dlatego on rezygnuje z nich. Tych,

którzy angażują swą uwagę w ziemskich rzeczach,

Pan upomina oświadczając: „Jakoż jest trudno tym,

co ufają w bogactwach, wejść do królestwa Boże-

go!” (Mar.10:24). Te bogactwa to nie tylko złoto,

lecz mogą to być zaszczyty, stanowisko i władza.

Okazuje się, że one wszystkie mogą być utrudnie-

niem w chrześcijańskim biegu. Kiedy spoglądamy

wstecz na wiernych świadków przeszłości, dostrze-

gamy, że nie nieśli zbyt wielkich ciężarów. Oni

odłożyli swe obciążenia i z cierpliwością pokonywa-

li drogę, która była przed nimi.

Każdy, kto ma lub będzie miał pragnienie

zwycięstwa w biegu, do którego jest

powołany, musi odsunąć wszystkie te

ciężary i każdy dodatkowy, który

rozpozna jako taki, bo w przeciwnym

razie będzie mieć takie utrudnienia, które

nie pozwolą mu właściwie biec.

Nie wszystkie ciężary i utrudnienia powinny

być odrzucone. Ten, kto rozpoczyna bieg z żoną i

dziećmi lub z mężem i dziećmi, nie może ich porzu-

cić. Dzieci poświęconych są ich odpowiedzialno-

ścią; oni muszą kontynuować bieg z dziećmi u swe-

go boku. Jednak ci, którzy nie są w związku mał-

żeńskim i biorą udział w tym biegu, powinni staran-

nie rozważyć czy nie lepiej byłoby pozostać wol-

nym. Dla niektórych partner w małżeństwie mógł-

by być utrudnieniem, natomiast innym byłoby cięż-

ko bez żony czy bez męża. Każdy musi zdecydo-

wać, co dla niego jest najlepsze.

Odziedziczone grzechy i słabości

Rozważmy część naszego tekstu mówiącą o

„grzechu, który tak bardzo nas dręczy.” Jedno z

tłumaczeń opisuje go jako ściśle opasujący grzech

– grzech, który mógłby być zilustrowany przez źle

dopasowane ubranie długodystansowego biegacza

utrudniające poruszanie się sportowca z powodu

przegrzania, nadmiernego wysiłku i ogólnych ogra-

niczeń w pokonywaniu długiego dystansu. Z taki-

mi utrudnieniami biegacz jest zmuszony do zatrzy-

mywania się co jakiś czas, aby odpocząć i poprawić

ubranie – tym samym tracąc czas i inicjatywę kon-

tynuowania biegu.

Co się dzieje, jeśli ten grzech jest odziedziczoną

słabością, rezultatem naszej upadłej natury? My

nie idziemy, nie siedzimy, lecz wciąż biegniemy w

wyścigu, kierując całą naszą energię na osiągnięcie

ostatecznego wspaniałego celu – wiecznego życia.

Dziękujemy Bogu za wyraźne informacje udzielo-

ne w Piśmie Świętym oraz całą pomoc i wsparcie

podczas drogi, a także za ten wielki obłok otaczają-

cych nas świadków. Dziękujemy za Jego łaskę

uzdalniającą nas do cierpliwego trwania w tym bie-

gu, ponieważ bez tej łaski ducha świętego wkrótce

upadlibyśmy na drodze, tracąc z pola widzenia cel

przy jej końcu.

WYTRWAŁOŚĆ BEZWZGLĘDNIE KONIECZNA

Bardzo łatwo jest biec w wyścigu przez krótki

czas. Niektórzy, co tak czynią, stwierdzają, że

wszystkie sprawy ziemskiego życia stoją im na

przeszkodzie i w końcu uświadamiają sobie, że mu-

W RZESIEŃ 2004

133

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: