wiry.odt

(70 KB) Pobierz

1 Drogi zakażenia wirusem wścieklizny:

 

Wirus ten należy do grupy Rabdowirusów. Dotychczas poznano 6 typów tzn. Pokrewnych wirusów wścieklizny tylko 2 z nich wywołują chorobę u ludzi : DUVENHAGE i MOKOLA. Drogi zakażenia są następujące:

•                     Przez ślinę zakażenie następuje głownie przez kontakt ze śliną zadrapań, ran, skaleczeń, ukąszeni przez chore zwierze lub będące w okresie inkubacji, gdyż wirus w ślinie może być obecny na kilka dni przed wystąpieniem objawów.

•                     Zanieczyszczenie mózgiem chorego zwierzęcia uszkodzonej skóry

•                     Powietrze czyli drogą kropelkową i pyłowa aerozolem odchodów nietoperzy w jaskiniach jest to jednak rzadko odnotowywane.

•                     Zdarzyły sie przypadki przeniesienia infekcji przez przeszczepienia organów od zmarłych dawców z nierozpoznaną wścieklizną.

•                     Do zakażenie może również dość w laboratorium drogą wziewną, przez spojówki

•                     Nieopisano przenoszenia sie wirusa drogą pokarmową

Zwierzęta które najczęciej są odpowiedzialne za przenoszenie wirusa to lisy, koty, psy, nietoperze, gryzonie, sarny, zające.

Wirus ten jest wrażliwy na :

•                     Promieniowanie UV do 5 min

•                     Promieniowanie słoneczne 2 h

•                     pH 3-3,5 zabija w 30 minut a pH 4,5 po 24h

•                     alkohol etylowy

•                     roztwory mydła

•                     pewne detergenty

•                     2% formalina jest najlepsza w tem 80-90 stopni\

 

2 Ospa ptaków

Wirus ospy u ptaków należy do rodzaju AVIPOXVIRUS. Typowi przedstawiciele :

•                     wirus ospy kur ( kurowate, po pasażach zakaźne dla gołębi)

•                     wirus ospy gołębi ( wywołuje zmiany na głowie)

•                     wirus ospy indyków (indyki i kury są wrażliwe)

•                     wirus ospy kanarków i wróblowatych

•                     wirus ospy przepiórek

•                     wirus ospy papużek

w kom. Nabłonka i naskórka występuje pod postacią elementarnych ciałek BORELLA. Tworzą zgrupowania ok. 600-20000. Wirus daje sie hodować na liniach komórkowych i zarodkach kurzych. Istnieją szczepienia wirusami heterologicznymi, używa się również atenuowanego wirusa przy wirusie ospy kurzej. Wirus musi być wprowadzony do skóry lub metoda WINDWWEB – przekłuwanie urządzeniem  błony skrzydłowej, także wyrywanie piór i w odsłonięte brodawki pędzelkiem nanosi się wirusa, następnie przeprowadza się kontrole.

Patogeneza :

•                     zakażenie następuje po kontakcie z chorymi ptakami

•                     wektory wirusa- ptaki wolno żyjące, pasożyty zewnętrzne, komary

•                     nosicielstwo trwa około 1 roku

•                     do choroby usposabia warunki środowiskowe, oraz niedobory witamin głownie A

•                     po 24h od wniknięcia powstaje ognisko zapalne

•                     kom nabłonka ulegają rozrostowi i zwyrodnieniu, powstają grudki, a następnie jamy wypełniają się mazistą masą

•                     przy powikłaniach bakteryjnych tworzą się strupy i dyfterytyczne naloty

•                     po przechorowaniu odporność nabyta trwa 1 rok

•                     okres inkubacji trwa 4- 16 dni

 

U kur wyróżniamy 2 formy :

•                     skórna zmiany występują na nie opierzonych częściach skóry (dzwonki grzebień zausznice) powstają szare, szaroczerwone, a następnie żółte brodawkowate wyniesienia, U młodych ptaków wychudzenie, a zmiany mogą lokować się na całym ciele. U niosek spada produkcja nieśna. Choroba trwa 20 – 30 dni a śmiertelność wynosi 5%

•                     dyfteroidalna pojawiają się problemy z oddychaniem gdyż w jamie ustnej dziobowej odkładają się pęcherzyki. Początkowo nieżyt nosa na bł śluzowej jamy dziobowej, krtani, szpary podniebiennej tworzą sie dyfteroidalne naloty łączące sie ze sobą. Proces chorobowy może przenieść sie na zatoki. Choroba trwa 3 – 5 dni lub dłużej śmiertelność 5  10% przy powikłaniach nawet do 50%

Gołębie wykazują najczęściej postać skórna na brzegach powiek, katach dzioba

Kanarki częściej występuję postać skórna, niekiedy posocznicowa (przyśpieszony oddech, oddychanie przez otwarty dziób, rzężenie)

Indyki głównie postać skórna

Ptaki wolno żyjące zmiany lokalizują sie głownie na nogach

 

Diagnostyka :

•                     objawy kliniczne + AP

•                     badania histopatologiczne (w preparatach niebiesko wybarwione ciałka borella w kom.

•                     Zakażenie 10- 12 dniowych zarodków kury po 3-4 dniach w bł. Kosmówkowej i omoczniowej pojawiają się białe okragławe ogniska martwicze.

 

Leczenie:

•                     pędzlowanie jod- gliceryną

•                     maść chloromycetynowa

•                     2% kw bromowy

 

3 Cykl życiowy wirusa

 

Na początku wirus znajduje sie w fazie transmisji kiedy znajduje sie poza kom gospodarza i są całkowicie metabolicznie nie aktywne dlatego musi wniknąć do organizmu w specyficzny dla każdego rodzaju sposób, czyli np przez bł. Śluzowe, uszkodzoną  skórę, drogą kropelkową, rzadziej drogą alimentarną. Kiedy już wniknie do organizmu zaczyna atak na konkretne kom. Organizmu (mogą wykazać tropizm do jednego rodzaju kom jak wścieklizna, lub atakuje wiele tkanek jak pantropowy w pryszczycy), o tym czy dana tkanka zostanie zaatakowana zakażona wirusem decyduje obecność receptorów na jej powierzchni. Receptory stanowią bariery gatunkowe dla wirusów. Aby doszło do połączania receptorów wirusa z receptorami kom do celowej musi nastąpić od 100 do 10000 zderzeń wirusa z kom. w odpowiednim środowisku. Jeśli nastąpi połączanie, zakażenie przechodzi w następna fazę jaka jest penetracja, czyli wniknięcie wirusa do kom należy to rozumieć jako pobieranie wirusa przez kom. Jeśli wirus jest bakteriofagiem to do kom przedostaje eis tylko kw nukleinowy, natomiast wir zwierzęce całe wchodzą do kom. Zjawisko wchodzenia wirusa do kom nazywamy wiropeksją. Po wniknięciu wirusów musi uwolnić swój genom, następuje to bardzo szybko, wirus traci swoja otoczkę białkową, następuje najpierw odsłonięcie fragmenty genom kodującego białka wczesne (główni polimeraza DNA lub RNA). Hamują one syntezę składników komórkowych. Z chwilą rozpadu wirusa na białko i kw nukleinowy rozpoczyna się faza eklipsy. Eklipsa trwa do momentu pojawienie się nowej generacji wirionów. Proces przekazywania informacji genetycznej odbywa siw w 3 rodzajach reakcji:

•                     Replikacji( zwiększenie ilości kw nukleinowego)

•                     Transkrypcji ( przepisanie informacji genetycznej)

•                     Translacji (odczytanie informacji genetycznej)

 

Następnie następuje łączenie się kw nukleinowego i łańcuchów białek. Małe wiriony formują się spontanicznie natomiast duże potrzebują pomocy kom gospodarzą. Uwolnienie się wirusa z kom odbywa się poprzez pęknięcie uszkodzonych kom gospodarza, jest to efekt cytopatyczny, lub pączkowanie bez wyraźnego uszkodzenia kom czyli brak efektu cytopatycznego. Czyli ogólnie  możemy wyróżnić następujące stadia zakażenia wirusem a jednoczśnie jego cykl życiowy:

1.                  Adsorpcja wirusa na komórce

2.                  Przenikanie wirusa do wnętrza kom (PENETRACJA) zależy od tem

3.                  Uwalnianie się genomu wirusowego (początek fazy eklipsy)

4.                  Przekazywanie informacji genetycznej do syntezy białek wczesnych (rozbierających) i ich synteza

5.                  Replikacja kw nukleinowych

6.                  Przekazanie inf genetycznej dla syntezy białek późnych (strukturalnych) i ich synteza

7.                  Formowanie się i dojrzewanie wiriona (koniec fazy eklipsy)

8.                  Uwalnianie się wirionu z kom gospodarza (jest lub nie efekt cytopatyczny in vitro)

 

4 Metody zapobiegania wściekliźnie w Polsce.

 

Zwierzęta domowe

•                     Wyłapywani bezpańskich zwierzą

•                     Szczepienia wszystkich domowych zwierząt

•                     Jakiekolwiek zwierze domowe ugryzione lub podrapane przez nietoperza lub inne dzikiego ssaka mięsożernego jest uważane za wyeksponowane na wściekliźnie

•                     Nie szczepione koty i psy sa natychmiast lub po odbyciu kwarantanny usypiane a szczenięta są doszczepiane i izolowane przez 90 dni.

 

Zwierzęta dzikie

Sczepienia lisów, głowy kurcząt nasyca się atenuowana szczepionką przeciw wściekliźnie i tetracyklina po czym rozrzuca sie je po lasach. Tetracyklina odkłada sie w kościach po czym można poznać czy lis został zaszczepiony.

 

5 Objawy i formy wścieklizny

 

Możemy wyróżnić 2 szczepy

•                     Terenowy/dziki/uliczny/leśny – po zakażeniu okres wylęgania jest długi i zmienny ( zwykle 21 – 60 dni u psów) regularnie obserwuje sie powstawanie ciałek Negriego w cytoplazmie. Zakażone zw mogą przez długi czas przejawiać pobudzenie i rozdrażnienie.

•                     Laboratoryjny/ustalony/ fix – seryjne pasaże na mózgach królików powodują powstanie tego szczepu który niema zdolności namnażania się poza tkanką nerwową, namnaża sie szybko, a okres wylęgania trwa 4 – 10 dni. Ciałka Negriego rzadko występują.

Wyróżniamy 2 postacie choroby:

•                     Szałową – następuje po stadium wstepnym. W postaci tej występuje okres podniecenia, agresji, a następnie okres porażenie kończący się śmiercią. Wirus tem ma zdolność demielinizacji

•                     Porażenna (cicha) – stadium porażenia występuje po okresie wstępnym z ominięciem okresu  podniecenia

Objawy:

•                     I faza – zwiastunów: podwyższona tem ciała, naglą zmiana usposobienia zwierzą, głownie przez zmianę trybu życia z dziennego na nocny i z nocnego na dzienny, zmiana charakteru, niewrażliwość na bodźce bólowe, u ludzi uczucie mrowienia wokół rany, ból potylicy, zmęczenie i rzadziej halucynacje i torsje.

•                     II faza – pobudzenia: trwa od 3 – 7 dni. Występuje rozdrażnienie, niepokój, nerwowość, wzmożona reakcja na bodźce świetlne i dźwiękowe, wstręt do wody i nawet sam odgłos wody, trudnośc w przełykaniu, konwulsje.

•                     II faza – porażenna: uogólnione porażenie, śpiączka, śmierć

 

6 Naturalne mechanizmy obronne organizmu przeciw wirusom.

 

Organizm przed wniknięciem wirusa jest chronią przez odporność nieswoista jak i swoista.  Funkcje obronne spełniają:

•                     Bariery fizyko-chemiczne

•                     Fagocytoza (makrofagi i leukocyty)

•                     Wiek gospodarza (oporność na zakażenia wzrasta wraz z wiekiem)

•                     Czynniki genetyczne

•                     Podwyższenie ciepłoty ciała (powoduje hamowanie replikacji wirusa i niszczenie RNA)

•                     Działanie komórek toksycznych, niszczących wybiórczo kom zakażone wirusem (kom NK, limfocyty Tc)

•                     Najważniejsza z odpowiedzi nieswoistej jest produkcja interferony

•                     Działanie pamięci immunologicznej (lim B i T)

Interferon jest glikoproteidą, która jest wytwarzana w komórkach pod wpływem tzw. induktorów, którymi są głównie wirusy. Interferon zsyntetyzowany w kom zakażonej wirusem opuszcza macierzystą kom i trafia do najbliższego otoczenia. Jego cząst nawiązuje wstępnie kontakt z innymi kom, które na swojej bł kom mają wytworzony receptor dla interferonu. Związanie się z receptorem pobudza w kom wytwarzanie swoistego białka TIP. Obecne w ko białko TIP jest czynnikiem przeciwwirusowym. W momencie zakażenia kom wirusem hamuje ono translacje wirusowego mRNA, co uniemożliwia rozwój wirusa.  Zjawisko to wykrył Hodkins badając w żółtej febry na małpach. W przypadku interferencji uwolnienie TIPa czynni inne kom odporne na wirusy. Interferon wykazuje brak swoistego działania czy za indukowany przez jeden wirus działa przeciw wirusowo wobec innych wirusów niespokrewnionych. Jako induktory często stosowane są  wirusy zawierające ssRNA. Forma aktywną jest ds RNA powstający przejściowo.

Interferon ALFA – int w kom tkanki łącznej

Interferon BETA- int leukocytarny

 

7 Patogeneza choroby niebieskiego języka.

...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin