William King
ZABÓJCA skavenów
Przygody Gotreka i Felixa
tom II
Tłumaczył Grzegorz Bonikowski
Usiłuję zapomnieć o długiej, mozolnej wędrówce przez okryty płaszczem zimy las, po naszym spotkaniu z dziećmi Ulryka. Do dziś dnia boleję myśląc o karze, jaką wymierzyliśmy tej dziewczynie, Magdalenie, lecz mój towarzysz był nieubłagany i żadne napotkane zło nie mogło zostać oszczędzone – nie dało się tego uniknąć. Tak stało się w tym przypadku. Z ciężkim sercem, ponownie wkroczyliśmy do puszczy i ruszyliśmy ku północy.
Po długim marszu znaleźliśmy się wreszcie w mieście Wielkiej Elektorki Nuln – miejscu subtelnym, wyrafinowanym, majętnym i wielce uczonym – a także mieście, w którym moja rodzina od dawna prowadziła interesy. Podówczas hrabina Emmanuelle była u szczytu swej sławy, potęgi i urody, a jej miasto przyciągało arystokratów, ludzi możnych i sławnych – niczym płomień świecy wabiący ćmy. Nuln było jednym z najpiękniejszych miast w całym Imperium.
Oczywiście, nasze wtargnięcie w życie miasta nastąpiło na znacznie niższym poziomie hierarchii społecznej. Bez pieniędzy, głodni i zmęczeni długą podróżą, byliśmy zmuszeni przyjąć zatrudnienie w prawdopodobnie najpodlejszym zawodzie, jakiego imaliśmy się podczas naszych długich włóczęg. W tym także czasie spotkaliśmy wroga, który miał nas prześladować przez długie jeszcze lata.
Fragment z Moich Podróży z Gotrekiem,
Tom III, spisanych przez Herr Felixa Jaegera
(Wydawnictwo Altdorf, rok 2505)
– Grzęznę w rynsztoku polując na gobliny. Cóż to za życie? – Felix Jaeger mruknął z przejęciem.
Otwarcie przeklinał wszystkich bogów. W swoim czasie uważał się za kogoś w rodzaju eksperta od odwiedzania miejsc mało pociągających, ale to z pewnością przebijało wszystkie pozostałe. Dwadzieścia stóp ponad jego głową mieszkańcy Nuln prowadzili swoje codzienne zajęcia. A on tkwił w ciemnościach, czołgając się wzdłuż wąskich chodników, gdzie jedno poślizgnięcie mogło sprawić, że skończy zanurzony po szyję w parujących nieczystościach. Plecy bolały go od godzin nieustannego pochylania się. Istotnie, podczas całej długiej znajomości z Zabójcą Trolli, Gotrekiem Gurnissonem, nigdy jeszcze nie upadł tak nisko.
– Przestań jęczeć, człeczyno. Taka praca, rozumiesz? – powiedział radośnie Gotrek, nie zwracając najmniejszej uwagi na smród, niewygodę wąskiego chodnika, ani na bliskość buzującego bulionu ekskrementów, który kanalarze nazywali „gulaszem”.
Zabójca zdawał się czuć jak w domu wśród niekończącego się labiryntu ceglanych ścian i kanałów. Dzięki swej przysadzistej, muskularnej sylwetce Gotrek był znacznie lepiej od Felixa przystosowany do tej pracy. Krasnolud wybierał drogę wzdłuż występów stąpając pewnie niczym kot. W ciągu dwóch tygodni, podczas których stanowili część straży ściekowej, Gotrek okazał się znacznie zdolniejszym pracownikiem niż weterani mający za sobą dziesięć lat służby. Był jednak krasnoludem – jego lud pochodził z pozbawionych światła miejsc leżących bardzo głęboko pod Starym Światem.
Pewnie przydaje mu się zdolność widzenia w mroku, pomyślał Felix. Nie musi polegać na migotliwym świetle latarni strażników. To jednak nadal nie tłumaczyło, jak krasnolud wytrzymywał smród. Felix wątpił, by nawet twierdze krasnoludów cuchnęły tak podle. Odór bijący z dołu był nieprawdopodobnie obrzydliwy. Felixowi kręciło się w głowie od oparów.
Zabójca Trolli wyglądał dziwacznie bez swojej ulubionej broni. Felix zaczął już sobie wyobrażać, że topór bojowy jest wszczepiony w rękę krasnoluda. Teraz wielki topór z gwiezdnego metalu spoczywał przytroczony na jego plecach. W kanałach przeważnie nie było dość miejsca, by wykonywać zamachy tą bronią. Felix bezskutecznie próbował przekonać Gotreka, by ten zostawił topór w zbrojowni straży obok magicznego miecza. Nawet przestroga, że ciężki topór pociągnie go na dno, gdyby potknął się i wpadł do ścieków, nie sprawiła, by Zabójca rozstał się ze swym ukochanym orężem. A zatem, Gotrek niósł w prawej dłoni siekierkę do rzucania i wielki bojowy czekan w lewej. Felix wzdrygnął się na myśl o skutkach użycia tego drugiego. Przedmiot przypominał duży młot z okrutnie zakrzywionym kolcem. Nie było wątpliwości, że w niesamowicie silnych rękach krasnoluda to narzędzie mogło z łatwością miażdżyć kości i rozdzierać mięśnie.
Felix zacisnął palce na rękojeści krótkiego miecza i żałował, że nie ma ze sobą magicznego smoczego ostrza templariusza Aldreda. Perspektywa zmierzenia się z goblinami w ciemnościach sprawiła, że zaczął tęsknić za pewnością siebie, jaką dawała mu obecność znanej broni. Być może Gotrek miał rację trzymając topór tak blisko?
W blasku światła latarni kanalarze wydawali się złowieszczymi postaciami kryjącymi się w cieniu. Nie nosili żadnych wyróżniających mundurów, poza zwykłymi szalikami, które owijały ich głowy niczym arabskie turbany, a długi zawój zasłaniał im usta. W ciągu ostatnich dwóch tygodni Felix poznał już swoich towarzyszy na tyle dobrze, by rozpoznawać strażników po sylwetkach.
Był tam wysoki, szczupły Gant, którego szal osłaniał twarz przypominającą powierzchnię księżyca pokrytą dziobami i wągrami. Jego kark stanowił wulkaniczny archipelag wzbierających ropą wrzodów. Gant mógł służyć za doskonały argument, by nie pracować jako kanalarz przez dwadzieścia lat. Felix kulił się w sobie na myśl o jego bezzębnym uśmiechu, podłym oddechu i jeszcze gorszych dowcipach. Oczywiście, nigdy nie powiedział o tym Gantowi prosto w twarz. Sierżant napomknął, że zabił już za to wielu ludzi.
Był też przysadzisty, przypominający wielką małpę Rudi, ze swoją masywną niczym beczka klatką piersiową i dłońmi niemal tak wielkimi, jak należące do Gotreka. Często zmagał się z Zabójcą Trolli w tawernie, po pracy, na rękę. Pomimo wysiłku wyciskającego pot, który spływał po jego łysym łbie, Rudi nigdy nie pokonał krasnoluda, chociaż zbliżył się do tego bardziej niż jakikolwiek inny człowiek, jakiego widział Felix.
Byli tam wreszcie Hef i Spider, „nowe chłopaki”, jak zwykł nazywać ich Gant, ponieważ służyli w straży ściekowej zaledwie od siedmiu lat. Te identyczne bliźniaki żyły na powierzchni z tą samą kobietą i mieli nawyk kończenia wypowiedzi drugiego. Ich długie twarze o zapadłych policzkach i rybich, wytrzeszczonych oczach były tak dziwne, że Felix podejrzewał, iż w ich rodzinie musiały nastąpić akty kazirodztwa lub objawiała się wrodzona mutacja. Nie wątpił jednak w zabójczą skuteczność braci podczas walki, ani w ich oddanie sobie nawzajem oraz ich dziewczynie, Gildzie. Pewnego wieczora widział straszne rzeczy, kiedy bracia wypatroszyli swoimi hakowatymi nożami rajfura, który ośmielił się ją obrazić.
Poza gburowatym jednookim krasnoludem, byli to jedyni ludzie, z którymi pracował. Stanowili najbardziej zdesperowaną załogę, jaką kiedykolwiek znał. To byli występni mężczyźni, którzy nie mogli znaleźć odpowiedniej pracy gdziekolwiek indziej i wreszcie znaleźli pracodawcę nie zadającego żadnych pytań.
Czasami Felix miał ochotę pójść do biura spółki swojego ojca, aby błagać o pieniądze, dzięki którym mógłby opuścić to miejsce. Wiedział, że dostałby je. Nadal był synem Gustava Jaegera, jednego z najbogatszych kupców Imperium. Wiedział także, że wieść o jego kapitulacji dotarłaby do rodziny. Dowiedzieliby się, że wrócił do nich skamląc o pomoc, mimo wszystkich szumnych przechwałek. Dowiedzieliby się, że wziął pieniądze, którymi podobno gardził. Oczywiście, łatwo było pogardzać pieniędzmi w dniu, w którym opuścił dom, ponieważ nigdy wcześniej nie zaznał ich braku. Groźby ojca o wydziedziczeniu były pozbawione znaczenia, gdyż po prostu ich nie rozumiał. Wychował się w bogactwie. Biedacy stanowili inny gatunek: smutne, chore stworzenia żebrzące na rogach ulic i stające na drodze powozu. Od tego dnia wiele się nauczył. Wycierpiał liczne niedostatki i przekonał się, że potrafi je przetrzymać.
Ale to była już niemal ostateczność: został zmuszony, by stać się kanalarzem, najniższym wśród najniższych najemnych awanturników w Nuln. Po prostu nie było niczego innego. Od czasu ich przybycia do miasta, nikt nie chciał zatrudnić dwóch obdartych włóczęgów, takich jak on i Gotrek. Felix z bólem myślał o swoim wyglądzie, gdy poszukiwał pracy w wytartych butach i połatanym płaszczu. Zawsze starał się ubierać elegancko.
Teraz jednak potrzebowali pieniędzy – jakichkolwiek pieniędzy. Długa wędrówka przez ziemie Księstw Granicznych nie przyniosła żadnych zysków. Znaleźli zaginiony skarb w Karaku Osiem Szczytów, ale pozostawili go duchom prawowitych właścicieli. Znaleźć pracę lub kraść – to była kwestia życia lub śmierci, a zarówno Felix, jak i Zabójca Trolli byli zbyt dumni, by zniżyć się do złodziejstwa lub żebractwa. Tak oto znaleźli się w kanałach ściekowych pod drugim co do wielkości miastem Imperium, pełzali pod siedzibą wiedzy, szkołą, o wstąpieniu do której marzył kiedyś Felix. Odwiedzali oślizgłe tunele pod domem hrabiny elektorki Emmanuelle, najsławniejszej piękności narodu.
Tego nie dało się znieść. Felix stale zastanawiał się, jaka przeklęta gwiazda przyświecała jego narodzinom. Pokrzepiał się myślą, że przynajmniej było spokojnie. To była brudna robota, ale jak dotąd nie okazała się niebezpieczna.
– Ślady! – usłyszał okrzyk Ganta. – Ha! Ha! Znaleźliśmy parę małych łajdaków. Szykujcie się do akcji, chłopaki.
– Dobrze! – huknął Gotrek.
– Szlag by to... – mruknął Felix. Nawet będąc tak mało doświadczonym kanalarzem, Felix potrafił dostrzec te ślady.
– Skaveni – Gotrek przyjrzał się uważnie i splunął obficie flegmą w główny kanał ściekowy. Plwocina zalśniła na plamie fosforyzujących alg. – Szczuroludzie, pomiot Chaosu.
Felix zaklął. Pracował dopiero od dwóch tygodni, a za chwilę miał spotkać stworzenia zrodzone w głębinach. Udawało mu się ignorować opowieści Ganta, które traktował jako zwykłe bujdy człowieka nie mającego lepszego pomysłu na wypełnienie długich, żmudnych godzin pracy.
Felix często zastanawiał się, czy rzeczywiście może istnieć cały szalony, podziemny świat pod miastem, co sugerował Gant. Czy istniały kolonie wypędzonych mutantów poszukujących schronienia w ciepłych ciemnościach i wypełzających nocą, aby nawiedzać rynek w poszukiwaniu resztek? Czy faktycznie istniały piwnice, w których zakazane kulty odprawiały upiorne rytuały i składały ofiary z ludzi dla Niszczycielskich Mocy? Czy było możliwe, że wielkie szczury, które swoją postacią szydziły z człowieka, istotnie wędrowały przez podziemne głębie? Gdy spoglądał na odkryte ślady, wszystko to nagle stało się aż nazbyt możliwe.
Felix przez chwilę stał pogrążony w myślach, wspominając opowieści Gotreka o skavenach i sieciach tuneli rozciągającej się pod całym kontynentem. Gant podwinął rękawy swojej koszuli.
– Dobra, zabierajmy się za to – powiedział sierżant. – Nie mamy całego dnia.
– Nigdy tutaj nie byłem – wyszeptał Hef. Jego głos odbijał się echem wzdłuż długiego korytarza.
– Ja nigdy nie chciałem tutaj wracać – dodał Spider, pocierając siny tatuaż na swoim policzku przedstawiający pająka. Po raz pierwszy Felix zmuszony był zgodzić się z nim. Nawet według standardów kanałów Nuln, to było paskudne miejsce. Ściany wyglądały na pokruszone i przegniłe. Małe gargulce na łukach wsporników były wytarte ze starości, aż ich szczegóły przestały być widoczne. Gulasz nieczystości wzbierał bąblami, a drobne kłęby pary podnosiły się w miejscach, w których bąble wyrywały się na powierzchnię. Powietrze było lepkie, cuchnące i gorące.
Było jeszcze coś – to miejsce emanowało bardziej nieprzyjemną atmosfera niż zazwyczaj. Włosy na karku Felixa świerzbiły, tak jak wówczas, kiedy wyczuwał w pobliżu prądy czarodziejstwa.
– To nie wygląda bezpiecznie – powiedział Rudi patrząc z powątpiewaniem na łuk wspornika. Gotrek wykrzywił twarz, jakby usłyszał osobistą zniewagę.
– Nonsens – rzekł. – Te tunele zostały zbudowane przez krasnoludy tysiąc lat temu. To rzemiosło Khazalidów. Wytrzyma przez wieczność.
Aby dowieść swojej racji, rąbnął łuk pięścią. Może był to tylko pech, ale gargulec wybrał właśnie ten moment, by spaść z kamiennej półki. Zabójca musiał uskoczyć na drugą stronę chodnika, unikając uderzenia w głowę i z trudem udało mu się nie ześlizgnąć do ścieku.
– Oczywiście – dodał Gotrek – część tej roboty została wykonana przez człeczych murarzy. Na przykład ten gargulec – typowe kiepskie człecze rzemiosło.
Nikt się nie zaśmiał. Tylko Felix pozwolił sobie na uśmiech. Gant spojrzał na sufit. Lampa odstawiona u jego stóp podświetlała twarz nadając mu osobliwy i demoniczny wygląd.
– Musimy być już pod Starą Dzielnicą – powiedział zamyślony. Felix domyślał się, że kanalarz rozmyślał o dzielnicy pałaców. Dziwna melancholia przemieniła jego wychudzone, kościste oblicze. Felix ciekaw był, czy Gant zastanawia się nad różnicami między swoim życiem, a skąpanej w złocie egzystencji tych powyżej, czy zamyślił się nad wspaniałościami, jakich nigdy nie zaznał oraz szansą, jakiej nigdy nie dostał. Przez chwilę czuł współczucie dla tego człowieka.
– Tam musi być fortuna – rzekł Gant. – Chciałbym móc się tam wspiąć i to zabrać. No cóż, nie ma sensu marnować czasu. Robota nagli.
– Co to było? – zapytał nagle Gotrek. Inni rozejrzeli się wokół siebie zaskoczeni.
– Co było, co? – spytał Hef.
– I gdzie to było? – dodał Spider.
– Coś usłyszałem. Z tej strony. – Spojrzenia wszystkich podążyły w kierunku wskazywanym przez palec Zabójcy Trolli.
– Przywidziało ci się – powiedział Rudi.
– Krasnoludy nie mają przywidzeń.
– Hej, sierżancie, czy musimy to sprawdzać? – jęknął Rudi. – Chcę iść do domu.
Gant potarł lewe oko knykciami prawej pięści. Najwyraźniej próbował się skupić. Felix dostrzegał jego wahanie. Chciał odejść i ruszyć do tawerny nie mniej niż pozostali, ale był odpowiedzialny za to, co się tutaj działo. Jeśli pod pałacami miało miejsce coś złego i ktoś dowiedziałby się, że tu byli i nic z tym nie zrobili, wówczas przypłaciłby to głową.
– Lepiej się temu przyjrzyjmy – powiedział wreszcie ignorując pojękiwania kolegów. – To nie powinno zabrać wiele czasu. Założę się, że to nic takiego.
Znając swoje szczęście Felix uznał, że nie założyłby się o to.
Woda kapała z łuku sklepienia tunelu. Gant zawęził otwór swojej latarni tak, że widoczny był zaledwie słaby poblask światła. Z przodu dochodziły głosy rozmawiających. Nawet Felix mógł je teraz usłyszeć. Jeden z głosów należał do człowieka mówiącego z akcentem arystokraty. Trudno było jednak uwierzyć, by drugi głos należał do człowieka. Był bardzo wysoki, dziwny i piskliwy. Gdyby szczury mogłyby mówić, ich głos brzmiałby właśnie w ten sposób.
Gant zatrzymał się i spojrzał na swoich ludzi z tyłu. Jego twarz była blada i zaniepokojona. Najwyraźniej nie chciał iść dalej. Przyglądając się twarzom kolegów, Felix domyślał się, że wszyscy czuli to samo. To był koniec dnia pracy. Wszyscy byli zmęczeni i przestraszeni, a przed nimi czekało coś, z czym nie chcieli się spotkać. Byli jednak kanalarzami – ludźmi, których jedyną cnotą była odwaga i gotowość zmierzenia się z czymś, czego inni woleliby unikać, w miejscu, dokąd nikt inny by nie poszedł. Mieli swoją dumę.
Gotrek podrzucił siekierkę. Zawirowała w górze odbijając promień światła. Zabójca Trolli bez widocznego wysiłku złapał spadające narzędzie. Spider wyciągnął z pochwy długi nóż i wzruszył ramionami. Hef uśmiechnął się dziko. Rudi spojrzał w dół na swój krótki miecz i skinął głową. Gant wyszczerzył zęby. Zabójca Trolli wyglądał na zadowolonego. Znajdował się w otoczeniu maniaków, których desperacja była dla niego zrozumiała.
Gant dał znak gestem dłoni i ruszyli naprzód, ostrożnie i cicho odnajdując drogę wzdłuż śliskiego występu. Gdy minęli zakręt, otworzył zasłonę latarni, aby oświetlić znalezisko.
– Oto twoja zapłata, dowód mojego uznania. Coś do użytku osobistego.
Felix usłyszał arystokratyczny głos. Dwie postacie stały w bezruchu niczym trolle z bajki, skamieniałe pod wpływem nagłego blasku jasnego światła. Jedną z nich był wysoki mężczyzna odziany niczym mnich w długą, czarną szatę. Miał twarz patrycjusza: drobnokościstą, zimną i nieprzystępną. Czarne włosy były krótko przycięte i kończyły się trójkątnym szpicem nad czołem. Wyciągał rękę w kierunku drugiej postaci trzymając w dłoni dziwnie lśniący przedmiot.
Felix rozpoznał to. Widział już wcześniej tę substancję w porzuconej krasnoludzkiej fortecy Karaku Osiem Szczytów. To była kula spaczenia. Postać, która chciała ją odebrać, była niska i nie miała ludzkiej sylwetki. Miała za to szare futro i różowe ślepia. Długi bezwłosy ogon nieznajomego stwora przypominał Felixowi wielką glistę. Gdy istota skierowała wzrok ku światłu, jej ogon uderzył o ziemię. Stworzenie sięgnęło za pazuchę długiego, połatanego odzienia i wyciągnęło coś, zaciśnięte w zakończonej pazurami łapie. Za pasem wisiał obnażony rdzewiejący sztylet o ząbkowanym ostrzu.
– Skaven! – ryknął Gotrek. – Gotuj się na śmierć!
– Głupcze-głupcze, zapewniałeś, że nikt cię nie śledzi! – stwór zapiszczał do ludzkiego towarzysza. – Mówiłeś, że nikt o tym nie wie.
– Stój, gdzie stoisz! – rzucił Gant. – Kimkolwiek jesteś, aresztuję cię pod zarzutem uprawiania czarodziejstwa, zdrady i nienaturalnych praktyk ze zwierzętami.
Pewność siebie sierżanta umacniał fakt, że nieznajomych było tylko dwóch. Nie wydawał się zaniepokojony nawet faktem, że jeden z nich był potworem.
– Hef, Spider, bierzcie ich i zwiążcie.
Szczuropodobne stworzenie nagle rzuciło sferę, którą wyszarpnęło zza pazuchy....
szoolu